เขตหวงห้ามของห้องหนังสือ
ข้อความในห้องถ่ายทอดสดเลื่อนผ่านอย่างบ้าคลั่ง
【นางบ้าไปแล้วหรือ? ถึงกับมาห้องหนังสือคนเดียว ตอนนี้ไม่มีใครช่วยรับมือแทนนางได้แล้วนะ!】
【ผู้เล่นคนอื่นกำลังทำภารกิจตามหาตุ๊กตาหมี มีแต่นางที่มาห้องหนังสือคนเดียว ถ้าเกิดเรื่องขึ้นก็ไม่มีใครช่วยได้ นางนี่ไม่รู้จักคิดเลยจริง ๆ】
【ถ้าไม่บอกว่านี่คือห้องหนังสือ ฉันคงนึกว่าเป็นห้องดับจิต บรรยากาศหลอนชะมัด!】
เบื้องหน้าประตูห้องหนังสือ ไอเย็นยะเยือกหนาแน่นจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ซูยวนยืนอยู่หน้าประตู
กฎระบุว่าห้ามเคาะประตู ห้ามแอบฟัง
นี่ช่างทำอะไรลำบากจริง ๆ
“คุณแม่ ตุ๊กตาหมีของน้องชายหายไป เขาร้องไห้ไม่หยุด คุณแม่ช่วยไปปลอบน้องหน่อยนะคะ”
ซูยวนกุเรื่องขึ้นมาตามใจชอบ
ห้ามเคาะประตูก็จริง แต่ไม่ได้ห้ามตะโกนเรียกหน้าประตูสักหน่อย
ข้างในเงียบสนิท
ซูยวนตะโกนเรียกอีกสองครั้ง แต่ก็ยังไม่มีปฏิกิริยา
หรือว่าจะไม่ได้อยู่ข้างใน?
ซูยวนเตะก้นเสี่ยวเย่ทีหนึ่ง แล้วสั่งว่า “ร้องไห้เร็วเข้า”
เสี่ยวเย่หน้าดำคล้ำ
ทั้งที่เขาไม่ควรมาอยู่ที่นี่แท้ ๆ!
แต่ทำไมกัน? ทำไมเขาถึงปฏิเสธคำขอของมนุษย์คนนี้ไม่ได้!
ขาทั้งสองข้างกลับไม่ยอมฟังคำสั่ง เดินตามนางมาถึงห้องหนังสือเสียอย่างนั้น
ตอนนี้ดวงตาทั้งสองข้างกลับแสบขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ น้ำตาเอ่อคลอจนแทบล้น
“ฮือ ๆ ๆ ๆ—”
เสี่ยวเย่ปิดตาแล้วร้องไห้โฮ
มนุษย์บัดซบเอ๊ย เขาจะต้องกินนางให้ได้!
【ขำจะตาย ผีร้ายตัวนี้สั่งให้ทำอะไรก็ทำตามเป๊ะ เชื่องชะมัด】
【ยัยตัวป่วนนี้ใช้มนตร์สะกดอะไร ทำไมทุกครั้งถึงมีผีร้ายช่วยนาง ทั้งที่ความสามารถก็ธรรมดา แต่กลับโชคดีทุกครั้ง แบบนี้เสียบรรยากาศหมด】