แม้จะรู้ที่มาของน้ำแกงแล้ว แต่ไม่ใช่ทุกคนจะกล้าใช้ผีร้ายระดับเอสเอสเอสเป็นน้องชายเหมือนซูยวน แล้วสั่งให้เขาดื่มแทนตัวเอง
เมื่อมองน้ำแกงตรงหน้า
หญิงสาวผมเปียถักก็จินตนาการเห็นหัวใจมนุษย์กำลังเต้นตุบ ๆ อยู่ในชาม
เธอกลั้นใจดื่มลงไป พี่เลี้ยงผอมพยักหน้าแล้วเดินจากไป เธอจึงรีบคว้าถังขยะมากอด ก่อนจะขย้อนออกมาอย่างทรมาน
เถียนมู่ถามอย่างประหลาดใจ “เป็นอะไรไป?”
แม้น้ำแกงนี้จะเคี่ยวจากหัวใจและตับของสัตว์ แต่อย่างน้อยก็ยังกินได้
ไม่น่าจะรังเกียจกันถึงขนาดนี้กระมัง
อ้วนจุ๊ปากเบา ๆ แล้วถามเสียงกระซิบ “ในน้ำแกงนี่คงไม่ได้ใส่อะไรลงไปหรอกนะ?”
เสี่ยวเย่ดื่มน้ำแกงจนหมด ก่อนจะยิ้มกว้าง “พี่ชายไม่รู้เหรอ?”
“ในน้ำแกงนี่ใส่หัวใจมนุษย์สด ๆ ใหม่ ๆ เป็นของบำรุงชั้นดีเลยนะ”
หัว...หัวใจมนุษย์งั้นเหรอ?
แก้มทั้งสองข้างของเถียนมู่พองออก ลิ้นแทบจะม้วนออกมานอกปาก “แหวะ—”
อ้วนเองก็มีสภาพไม่ต่างกัน ทั้งสองแย่งกันคว้าถังขยะอย่างเอาเป็นเอาตาย
น่าขยะแขยงเกินไปแล้ว!
ซีซีหน้าซีดสลับเขียว แย่งถังขยะจากหญิงสาวผมเปียถักมาแล้วก็อาเจียนอย่างหนัก
หญิงสาวผมเปียถักเช็ดปาก พลางมองสภาพน่าอนาถของทั้งสาม ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา
“อ้าว เมื่อกี้ยังกินกันเอร็ดอร่อยอยู่เลยนี่”
เถียนมู่อาเจียนจนอาหารเช้าออกมาหมดเกลี้ยง แม้แต่น้ำดีสีเหลืองอ่อนก็ยังขย้อนออกมาหลายครั้ง
“โหด...โหดเกินไปแล้ว”
อ้วนถึงกับรู้สึกว่าตัวเองผอมลงไปหลายกิโล เขาทิ้งตัวนั่งแผ่ลงกับพื้น หอบหายใจอย่างหนัก
หญิงสาวผมเปียถักฉวยจังหวะที่เสี่ยวเย่กำลังจ้องทั้งสามคนอาเจียน เดินไปข้างกายซูยวนแล้วถามเสียงเบา “ชั้นสามมีอะไรอยู่?”
ซูยวนเหลือบตามองตุ๊กตาที่หญิงสาวผมเปียถักผูกไว้ตรงเอว ลูกตาของตุ๊กตาขยับอย่างเห็นได้ชัดตอนที่ได้ยินคำว่าชั้นสาม