ระหว่างทางกลับห้องเรียน ตอนแรกซูยวนเดินอยู่ข้างหน้าเจียงเยี่ยน ไม่นานก็เปลี่ยนมาเดินอยู่ทางซ้ายของเขา สรุปคือเดินวนรอบตัวเขาไปทุกทิศทางเพื่อเอ่ยชมไม่หยุด
“หัวหน้าห้อง คุณมีตาสองชั้นด้วย เก่งจังเลย”
“ว้าว คุณเดินเป็นเส้นตรงได้ตลอดด้วยเหรอ”
“ได้ยินว่าคุณเป็นที่หนึ่งของทั้งโรงเรียน สุดยอดไปเลย! คราวหน้าขอลอกการบ้านหน่อยนะ”
“........”
เจียงเยี่ยนตอบกลับเป็นคำ ๆ อยู่บ้างเป็นครั้งคราว
เมื่อกลับถึงห้องเรียน ซูยวนก็เรียกระบบให้เปิดหน้าต่างค่าความประทับใจอย่างกระตือรือร้น
【ค่าความประทับใจปัจจุบัน: 30】
เธอพยายามขนาดนี้ ได้ค่าความประทับใจเพิ่มมาแค่ 5 แต้มเองเหรอ?
【โฮสต์ คำชมต้องมาจากใจจริง และเอ่ยชมในจังหวะที่เหมาะสม ถึงจะทำให้คนรู้สึกว่าเป็นเรื่องจริง... เมื่อครู่นี้โฮสต์เหมือนพวกค้ามนุษย์ที่กำลังล่อลวงนักเรียนมัธยมปลายเลย】
“ซูยวน”
หลี่ปิงถือขวดน้ำไว้ ใบหน้าขาวซีดเผยรอยยิ้มแข็งทื่ออย่างเป็นมิตร “ขะ ขอบคุณที่ไม่เอาเรื่องผมไปฟ้องนะ ผมซื้อน้ำมาให้”
โห
ผีร้ายพวกนี้รู้จักเอาใจคนเหมือนกันแฮะ
ซูยวนกำลังกระหายน้ำพอดี น้ำจากร้านค้าคงต้องใช้ชั่วโมงเรียนซื้อของด้วย เธอเกรงว่าตัวเองคงซื้อไม่ไหว
“ขอบคุณนะ หลี่ปิง”
หลี่ปิงพลันเขินขึ้นมา
เด็กนักเรียนที่ย้ายมาใหม่จำชื่อเขาได้ด้วย ฮิ ๆ—ฮิ ๆ ๆ
เจียงเยี่ยนไม่ได้ยินเสียงซูยวนอยู่นาน พอหันไปมองก็เห็นเธอกำลังหัวเราะพูดคุยกับเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น
เด็กนักเรียนที่ย้ายมาใหม่นั่นเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของเขา