ซูยวนเลิกคิ้ว กางมือทั้งสองข้างออก “แล้วแต่พวกคุณ”
ชีวิตเป็นตายล้วนมีชะตากำหนด ความมั่งมีขึ้นอยู่กับฟ้า สิ่งที่เธอไม่อยากทำที่สุดในชีวิตนี้ก็คือยุ่งเรื่องชาวบ้าน
เมื่อสายตาของซูยวนเลื่อนไปหยุดที่โต้วโต้วกับอาชัง รอยยิ้มยังประดับอยู่บนใบหน้า ทว่าในดวงตากลับไร้ความเมตตาแม้แต่น้อย ราวกับกำลังทำตามธรรมเนียมเก่าแก่บางอย่าง
“พวกคุณเป็นคนให้เบาะแส ถ้าเจอปัญหา ฉันจะช่วยสักครั้ง” พูดจบ ซูยวนก็เดินจากไปอย่างไม่ลังเล
ฉินอวี้มองซ้ายทีขวาที ก่อนตัดสินใจเดินตามซูยวนไป
“พี่ซู รอผมด้วย!”
โหย่วหนิงจิกเล็บลงบนปลายนิ้วตัวเองอย่างแรง ในใจกลับเริ่มคลางแคลงเพราะคำพูดของซูยวน
ไม่หรอก ซูยวนไม่มีทางโชคดีทุกครั้งแน่ เธอก็แค่ทำเป็นรู้ทั้งที่ไม่รู้อะไร แล้วจงใจพูดจาคลุมเครือให้คนอื่นไขว้เขว
คราวนี้เบาะแสชัดเจนขนาดนี้ เธอไม่เชื่อหรอกว่าจะยังแพ้ซูยวนอีก!
พอคนเริ่มน้อยลง ฉินอวี้ก็รีบลดเสียงพูด “พี่ซู ผมได้ยินพวกผีร้ายพึมพำคำว่าคนนอกเผ่าก่อนกินคนจริง ๆ”
ฉินอวี้คิดว่าซูยวนไม่เชื่อคนอื่น อย่างน้อยก็น่าจะเชื่อเขาบ้าง
แต่ดูเหมือนแม้แต่เขา เธอก็ไม่เชื่อ
เขาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “พี่ซู ผมอยู่ข้างพี่นะ”
ซูยวนไม่ชอบให้ใครเข้ามาสนิทด้วยอย่างไร้เหตุผล แต่เมื่อนึกถึงเจ้าทึ่มตรงหน้าที่ยังกล้าขวางอยู่เบื้องหน้าเธออย่างไม่เจียมตัวตอนผีร้ายปรากฏตัว เธอจึงยอมพูดเพิ่มอีกสองสามคำ
ส่วนจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่เขา
ซูยวนหยุดเดิน “กฎบอกไว้ว่า ถ้าไม่มีครูอยู่ในห้องเรียน นักเรียนจะควบคุมตัวเองไม่ได้”
ฉินอวี้พยักหน้า
ซูยวนชี้ไปยังห้องเรียนห้องหนึ่ง
นักเรียนข้างในพูดคุยโต้ตอบกันเป็นปกติ ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงผิดแปลกไป