เจียงเยี่ยนผอมมาก เสื้อเครื่องแบบนักเรียนสีน้ำเงินสลับขาวตัวโคร่งยิ่งทำให้ดูหลวมโพรก
นิ้วมือที่ถือถาดอาหารเรียวยาว ข้อนิ้วเด่นชัดราวกับงานศิลปะ
【ชาเขียวก็คือชาเขียว ไปที่ไหนก็มีคนรูดบัตรให้ตลอด】
【โห ๆ ๆ มะนาวเดินได้มาจากไหนเนี่ย เป็นอะไรไป ไม่มีใครรูดบัตรให้เลยอิจฉาเหรอ?】
【พูดถูก! หล่อนก็แค่เกาะคนอื่นกิน ทำตัวเป็นชาเขียวเท่านั้นแหละ! หลายครั้งก่อนหน้านี้ก็แค่โชคดี พวกคุณรอดูได้เลยว่าจะหน้าแตกกันยังไง หนิงเจียเหรินต่างหากคือเทพที่แท้จริง หล่อนควบคุมผีร้ายได้!】
นักเรียนที่อยู่ข้างหน้าถือบัตรแม่เหล็กใบหนึ่ง เครื่องรูดบัตรด้านหน้าส่งเสียงดังขึ้น
“ติ๊ด—หัก 2 ชั่วโมงเรียน คงเหลือ 1 ชั่วโมงเรียน”
ป้าคนตักอาหารตรงช่องบริการกำทัพพีเหล็กเล่มใหญ่ มือสั่นแล้วสั่นอีก “นักเรียน ถ้ายังไม่ตั้งใจเรียนให้ดี ต่อไปจะไม่มีข้าวกินนะ”
กินข้าวก็หักชั่วโมงเรียนด้วยเหรอ?
ชั่วโมงเรียนที่ว่าคืออย่างที่คิดหรือเปล่า?
ซูยวนเขย่งปลายเท้า มือทั้งสองข้างจับแขนเจียงเยี่ยนไว้เพื่อพยุงตัว
“จะกินอะไร?” เจียงเยี่ยนค่อย ๆ หันมาถามซูยวนว่าอยากกินกับข้าวอะไร
ยังดีที่อาหารของโรงเรียนผีร้ายแห่งนี้เป็นอาหารปกติ
ซูยวนชี้ส่ง ๆ ไปสองสามอย่าง รอคอยอย่างยิ่งว่าเจียงเยี่ยนจะเหลือชั่วโมงเรียนอยู่เท่าไร เพราะเจียงเยี่ยนเป็นคนที่เกลียดการเรียนอย่างสุดขีด
“ติ๊ด—หัก 2 ชั่วโมงเรียน คงเหลือ XXX ชั่วโมงเรียน”
หา?
ซูยวนมองเครื่องรูดบัตรอย่างคลางแคลงใจ
เครื่องนี่คงเสียแล้วแน่ ๆ พูดจ้ออะไรไม่รู้ ฟังไม่เห็นเข้าใจสักคำ