ซูยวนยกชายกระโปรงขึ้นแล้วรีบเดินไปหาอิกริส พอถึงก็ประเคนคำชมชุดใหญ่ใส่เขาทันที ก่อนจะปิดท้ายด้วยคำชมอย่างชื่นชมว่า “พี่ชายใส่ชุดนี้แล้วดูดีมาก แต่พี่ดูดีกว่าอีก!”
ระบบส่งเสียงฮึดฮัดอย่างหยิ่งยโส 【โฮสต์คงเคยเรียนวิชาเปลี่ยนสีหน้าแบบงิ้วเสฉวนมาแน่】
ซูยวน 【หุบปาก】
คนที่ตามมาติด ๆ ทยอยเดินเข้ามา สายตาของแต่ละคนเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม ทว่าในนั้นก็เจือความอิจฉาที่ปิดไม่มิด
ซูยวนทำราวกับมองไม่เห็น ขณะก้มตัวลง มือของเธอก็แตะลงบนกระดุมแขนเสื้อสีน้ำเงินของอิกริส เธอชี้ให้เขาดู แล้วลุกขึ้นหมุนตัวอยู่กับที่ ชายกระโปรงบานเป็นวงกลม งดงามราวภูตน้อยแสนซุกซน
“พี่ชายรู้ว่าหนูใส่ชุดโทนสีน้ำเงิน เลยตั้งใจแต่งตัวให้เข้ากันใช่ไหมคะ?”
ใบหน้าแข็งทื่อของอิกริสเผยรอยยิ้มบาง ๆ อีกครั้ง ท่าทางเช่นนี้กลายเป็นเรื่องคุ้นชินไปแล้ว “สวยมาก”
ตุ๊กตามนุษย์ตรงหน้าไม่ใช่คนแรกที่สวมกระโปรงสไตล์คุณหนูชนชั้นสูงตะวันตกในคฤหาสน์แห่งนี้ แต่กลับเป็นคนที่งดงามที่สุด
มีคุณค่าสมควรแก่การเก็บสะสมอย่างยิ่ง
ของเล่นพิเศษย่อมได้รับความลำเอียงเป็นพิเศษเสมอ
ผีร้ายพ่อบ้านทำราวกับมองไม่เห็นซูยวน สายตาชวนขนลุกจับจ้องเพียงคนอื่น ๆ อีกหกคน “เพิ่งผ่านไปแค่ชั่วโมงเดียว ก็เหลือแขกเพียงหกคนแล้ว ช่างเป็นข่าวที่น่าเสียดายจริง ๆ”
ปากบอกว่าน่าเสียดาย แต่ความละโมบในแววตาและอาการกระสับกระส่ายของร่างกายกลับปิดบังความอยากกินเหยื่อของเขาไม่ได้เลย
เดิมทีในการเล่นเกมครั้งนี้ เขาน่าจะได้กินลูกตาสิบสี่คู่ แต่ตอนนี้กลับกินได้แค่สิบสามคู่ นี่เป็นเรื่องน่าเสียดายจนทำให้เขาอารมณ์เสียมาก