บทที่ 9 งานวิวาห์สีเลือด (8)
นิ้วมือของพ่อบ้านเรียวยาวขึ้นจนดูคล้ายกรรไกรคมกริบ ขณะนี้เขายืนอยู่ตรงหน้าชายหัวล้าน ใช้มือข้างเดียวแทงทะลุศีรษะของอีกฝ่ายจนเกิดรูเลือดสองรู
ลูกตาสีแดงฉานกลิ้งตกลงมาอยู่ในมือ เขาเงยหน้ากลืนมันลงไป ลำคอสีขาวหม่นเรียวยาวยืดโค้งอย่างผิดธรรมชาติ ดวงตาเปล่งประกายแดงฉานด้วยความละโมบ
【คนโง่จริง ๆ ผู้หญิงกลุ่มก่อนถึงจะขี้ขลาด แต่ก็ไม่ได้โง่ขนาดนี้ นอกจากจะทำผิดกฎเต้นรำแล้ว ยังฝ่าฝืนข้อห้ามส่งเสียงดังระหว่างซ้อมพิธีแต่งงานอีก】
ส่วนคุณป้าที่พลัดหลงไปคนเดียวนั้น ตอนนี้ถูกเหล่าผีร้ายจำนวนนับไม่ถ้วนล้อมไว้ ต่างพากันแย่งกัดกินเนื้อหนังและกลืนเลือดของเธอ
“ฮึ ๆ ๆ! ในที่สุดก็อยู่คนเดียวสักที อา~ อาหารมนุษย์สดใหม่ ช่างอร่อยจริง ๆ”
“เหลือไว้ให้ฉันคำหนึ่งสิ ไอ้เวร อย่าแย่ง!”
“...”
สุดท้ายเหลือเพียงลูกตาหนึ่งคู่ เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งหนึ่งชุด และรองเท้าเก่าหนึ่งคู่
ผีตัวเล็กประคองลูกตาไว้ด้วยสองมือ ก่อนยื่นให้พ่อบ้านอย่างระมัดระวัง
เสียงเคี้ยวกลืนของเหล่าผีร้ายยังวนเวียนอยู่ในใจของทั้งสี่คนไม่จาง ทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง แต่ต่างรู้ใจกันจนไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย แม้แต่เสียงกลืนน้ำลายด้วยความหวาดผวาก็ยังแผ่วเบา
มีเพียงซูยวนที่ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือข้างหนึ่งกอดผีร้ายระดับอันตรายสูงสุดไว้ อีกข้างแกว่งขาเรียวไปมา
ตอนนี้ความสนใจทั้งหมดของเธออยู่ที่ระบบ อยากรู้แทบแย่ว่าค่าความชื่นชอบเพิ่มขึ้นหรือยัง
ระบบเอือมระอา 【โฮสต์นี่ขยันจริง ๆ ค่าความชื่นชอบปัจจุบัน: 65 ขอให้พยายามต่อไป】