ซูยวนมีนิสัยงีบกลางวัน แต่เพราะถูกจับตามองมาตลอด จึงนอนไม่ค่อยสนิทนัก
เธอลืมตาขึ้นอย่างงัวเงียพอดีกับเสียงเคาะประตูที่ดังมาจากด้านนอก
“ซูยวน ยังอยู่ไหม?”
ซูยวนเดินเท้าเปล่าบนพรม หาวหวอด ๆ ก่อนเปิดตู้เสื้อผ้าสีแดงต่อหน้าสายตาของทุกคนในห้องถ่ายทอดสด
【สวรรค์! ข้างในมีผีผู้หญิงจริง ๆ ด้วย! เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตาฝาด!】
【ดีใจเร็วไปแล้ว】
【นึกว่าเธอเลือกไม่แตะของในตู้เพราะรู้ตัวเสียอีก ที่แท้ฉันคิดมากไปเอง】
【คนที่เอาชีวิตรอดมาได้ด้วยการประจบผีร้าย จะหวังให้ฉลาดสักแค่ไหนกัน? ผีผู้หญิงตัวนี้ต้องสอนให้เธอรู้แน่ว่าดันเจี้ยนผีร้ายของจริงเป็นยังไง】
ซูยวนไม่รู้เรื่องที่ผู้ชมกำลังร้อนใจและเยาะเย้ยเธอเลยแม้แต่น้อย
เธอจ้องตากับผีผู้หญิงผมยาวในตู้เสื้อผ้าเนิ่นนานถึงหนึ่งนาที
ผีผู้หญิง: หืม?
ซูยวนไม่ขยับ ส่วนผีผู้หญิงขยับแทน ผมยาวหลายเมตรจึงเริ่มเลื้อยออกมาจากตู้ พันรอบตู้ไว้ทั้งใบ บนใบหน้าของเธอมีรอยปากฉีก ดวงตาทั้งสองข้างหลั่งน้ำตาเลือด เสียงแหลมบาดหู
“ฉันสวยไหม?”
【จบเห่แล้ว ฉันเคยเห็นกระทู้เกี่ยวกับผีปากฉีก ถ้าผีปากฉีกเอ่ยถาม ไม่ว่าจะตอบหรือไม่ตอบก็ต้องตาย! ถ้าหนีไปตรง ๆ จะยิ่งตายเร็วกว่าเดิม!】
【ตัวนี้เป็นผีผู้หญิงเสียด้วย แผนสาวชาเขียวใช้ไม่ได้ผลหรอก อยากรู้จริง ๆ ว่าเธอจะทำยังไง】
เวลาผ่านไปทีละน้อย ในที่สุดซูยวนก็เลือกชุดกระโปรงสีขาวเปิดไหล่ ตกแต่งขอบด้วยลูกไม้ ตัวกระโปรงเป็นสีน้ำเงินดำ มีประกายสีเงินจาง ๆ และประดับด้วยโบสีแดงดำ
ซูยวนยื่นมือไปกดหัวผีผู้หญิง แล้วดันไปด้านข้างเล็กน้อย “ขยับหน่อย บังเสื้อผ้าฉันอยู่”