ห้องไลฟ์สดเปิดขึ้น ผู้ชมเริ่มหลั่งไหลเข้ามา
หลังอ่านประเภทดันเจี้ยนและคำใบ้ของดันเจี้ยนจบ ข้อความบนหน้าจอก็เริ่มเลื่อนผ่านอย่างรวดเร็ว
【นี่มันดันเจี้ยนหนีตายขนาดใหญ่เลยนี่นา สวรรค์ ห้องไลฟ์สดของคนที่เด็ดหลิวจากรากนี่มีของดีให้ดูจริง ๆ】
【มีใครช่วยบอกทีว่านี่เป็นดันเจี้ยนรอบที่เท่าไรแล้ว ทำไมรู้สึกว่าเมื่อเดือนก่อนยังเป็นมือใหม่อยู่เลย พอผ่านไปเดือนเดียวกลับถูกดึงเข้าไปในดันเจี้ยนหนีตายระดับซีแล้ว】
【แปลกตรงไหน ยังมีมือใหม่อีกตั้งหลายคนที่ถูกดึงเข้าไปในดันเจี้ยนระดับกลางตั้งแต่แรก กระทั่งระดับสูงก็มี หรือพวกนั้นก็เป็นอัจฉริยะกันหมดหรือไง หึ】
ซูยวนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แล้วพบว่าฝั่งตรงข้ามมีแม่ลูกคู่หนึ่งนั่งอยู่
หญิงวัยกลางคนเห็นเธอแล้วส่งยิ้มให้ “ขอโทษนะคะ เด็กคงรบกวนคุณแล้วใช่ไหม”
เด็กหญิงตาแดงก่ำ ดูท่าคงเพิ่งร้องไห้มา
ทั้งแม่และลูกมีผิวสีเทาขาว เส้นเลือดสีม่วงแดง ไม่ใช่มนุษย์
ยังไม่ทันที่เธอจะตอบ เสียงในตู้โดยสารก็ดังขึ้น
“เกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่ว่าบอกว่ารถไฟจะตรงไปเขตปลอดภัยรุ่งอรุณหรอกหรือ”
“ซวยจริง ๆ ทำให้ฉันกลับบ้านช้าไปหมด!”
ในตู้โดยสารมีผู้คนกระจายกันนั่งอยู่ไม่น้อย
บางคนเป็นมนุษย์ บางคนเป็นผีร้าย
ซูยวนกวาดตามองรอบหนึ่ง พบว่ามีผู้เล่นสิบกว่าคนอยู่ในตู้เดียวกับเธอ
รถไฟค่อย ๆ ชะลอความเร็ว สถานีในเขตล่มสลายที่อยู่ข้างหน้ากำลังจะมาถึง
ในเวลาเพียงไม่กี่นาที ซูยวนก็พบปัญหาข้อหนึ่ง—ดูเหมือนผีร้ายเหล่านี้จะไม่รู้ว่าเธอเป็นมนุษย์