โหย่วหนิงกุมแขนที่บาดเจ็บ ยืนแอบมองอยู่ในเงามืด
กุหลาบหนามบนใบหน้าของนางร้อนผ่าวขึ้นเรื่อย ๆ
“เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ เธอเองก็ไม่ยอมแพ้สินะ” โหย่วหนิงกัดฟันพึมพำ
จู่ ๆ ก็มีลมหายใจอีกสายหนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลัง โหย่วหนิงรีบหันกลับไป ก้มคำนับ “ท่าน”
เหงื่อเย็นผุดซึมบนหน้าผาก นางรู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง
จี้ชวนยังคงสวมหน้ากากเขี้ยวเขียว เขายืนไพล่หลัง น้ำเสียงแฝงความเย็นชาอยู่หลายส่วน “นี่หรือแผนการอันยอดเยี่ยมไร้ที่ติที่เจ้าพูดถึง”
โหย่วหนิงคุกเข่าลงทันที “ท่านโปรดระงับโทสะ ครั้งนี้เป็นความประมาทของฉันเอง ไม่คิดเลยว่าซูยวนจะมีพลังถึงสองอย่าง แต่พลังนั่นไม่มีทางผิดแน่!”
แววตาของนางเร่าร้อน เผยความริษยาออกมาอย่างไม่ปิดบัง “นั่นคือกลิ่นอายของเทพ!”
พลังที่สองของซูยวนมาจากพรประทานของเทพ!
“พลังของซูยวนมาจากเทพ นางถูกกำหนดให้เป็นพวกเรา”
โหย่วหนิงยกยิ้มมุมปากแดงระเรื่อ “ครั้งนี้ฉันบุ่มบ่ามเกินไป แต่ขอให้ท่านเชื่อฉัน ฉันจะต้อง...”
“เรื่องของนาง ฉันจะจัดการเอง”
โหย่วหนิงเงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ
“เธอ ห้ามแตะต้องนาง”
จี้ชวนมองลงมายังโหย่วหนิง ดวงตาคู่นั้นราวกับจะกลืนกินคนทั้งเป็น ไม่มีช่องให้ปฏิเสธแม้แต่น้อย
“คะ...เข้าใจแล้ว” โหย่วหนิงก้มหน้ารับคำ มือทั้งสองกำแน่นจนแทบจิกเนื้อ
สายตาของจี้ชวนลอยไกลไป ก่อนจะหยุดลงอย่างมั่นคงยังทิศทางที่ซูยวนอยู่
ที่รัก รอฉันไปหานะ
ภายในเขตโลจิสติกส์
ซือหนานหอบหายใจ ฟันดาบจัดการหุ่นศพตัวสุดท้ายที่กระโจนเข้ามา
ดวงตาทั้งสองของเขาเต็มไปด้วยความเลื่อมใสและอิจฉา
ในหมู่สมาชิกหน่วยที่หนึ่ง มีคนหนึ่งที่ครอบครองวิชาวาจาศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็นพลังที่หาได้ยากยิ่ง