กู้เสวี่ยถูกฝูงชนเบียดออกมา จู่ ๆ ก็เห็นคนที่คุ้นหน้าคนหนึ่ง แววตาพลันตื่นเต้นขึ้นมา
เมื่อพบว่าเป็นซูยวน รอยยิ้มโล่งใจบนใบหน้าก็จางลง เหลือเพียงสีหน้าซีดเซียวเล็กน้อย
ทำไมต้องเป็นนางด้วย?!
ซูยวนเหลือบมองกู้เสวี่ยแวบหนึ่ง ก่อนเดินตรงออกไปโดยไม่หยุดฝีเท้า
“ซูยวน!” กู้เสวี่ยทั้งร้อนใจทั้งโมโห “เธอ... เธอตั้งใจนี่!”
ทั้งที่นางขอโทษเรื่องที่เคยทำกับซูยวนไปแล้วแท้ ๆ
แม้จะยังไม่ยอมรับอยู่บ้าง
แต่ซูยวนก็ใจแคบจริง ๆ!
กู้เสวี่ยเร่งฝีเท้าตามซูยวนไปติด ๆ ที่นี่มีคนหลายร้อยคน แผนที่ของดันเจี้ยนผีร้ายแห่งนี้ก็กว้างใหญ่ หากพลัดหลงกันไปแล้ว ก็ไม่แน่ว่าจะได้พบกันอีก
ตามคนของสหพันธ์ยังดีกว่าตามคนแปลกหน้า
กู้เสวี่ยไม่อยากแสดงท่าทีหวาดกลัวและตื่นตระหนก จึงรักษาระยะห่างจากซูยวนไว้สองก้าวตลอดเวลา
ผีร้ายตัวแล้วตัวเล่าเดินผ่านข้างกาย กู้เสวี่ยตื่นเต้นจนเหงื่อแตกพลั่ก นิ้วมือจิกเข้าหากันแน่น ในที่สุดก็อดถามออกมาไม่ได้
“เธอ... เป็นมือใหม่จริง ๆ เหรอ?”
“ได้ยินว่าเธอเพิ่งเข้าดันเจี้ยนได้เดือนเดียว”
นางเองก็เพิ่งเข้ามาได้เดือนเดียว แต่ตามจริงแล้วนางควรได้เข้าไปในดันเจี้ยนระดับดี ไม่ใช่ระดับซีในตอนนี้
นางถูกดึงข้ามระดับเข้ามา
ซูยวนไม่สนใจ กู้เสวี่ยทั้งอับอายทั้งโกรธ ก้มหน้าลงเพียงครู่เดียวก็ชนเข้ากับชายคนหนึ่ง
“ใคร—” นางกำลังจะตำหนิอีกฝ่ายที่เดินไม่ดูทาง แต่กลับพบว่าคนตรงหน้าเป็นผีร้าย
กู้เสวี่ยแข็งทื่อไปทั้งตัว “ผะ... ผี—อื้อ ๆ”