ออกจากใจกลางย่านการค้าแล้ว พวกเขาก็ตามเผยเจามาจนถึงนอกวงแหวนรอบที่สี่ได้สำเร็จ
ถนนหนทางและร้านค้าล้วนว่างเปล่าไร้ผู้คน นาน ๆ ครั้งถึงจะมีเสียงดังขึ้นมา ซึ่งก็เป็นเสียงคำรามของสัตว์ประหลาดที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด
ทุกครั้งที่สัตว์ประหลาดคำราม ซูยวนก็จะส่งเสียงหวาดกลัวออกมา
เธอหลับตาแน่น กอดแขนเผยเจาไว้ไม่ยอมปล่อย พึ่งพาเขาอย่างหมดใจ
เผยเจาคิดในใจ เด็กสาวคนนี้ต้องเป็นคุณหนูตระกูลร่ำรวยในเขตปลอดภัยแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นจะไร้เดียงสาขนาดนี้ได้ยังไง
เชื่อใจใครก็ได้ทั้งนั้น
ไม่ระแวดระวังเลยสักนิด ไม่กลัวจริง ๆ หรือว่าเขาจะขายเธอทิ้ง?
ขยะปลิวว่อนอยู่ทั่วทุกแห่ง ซากศพเน่าเหม็นที่เห็นเป็นครั้งคราวส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งไปในอากาศ
ทุกสิ่งบ่งบอกว่าที่นี่ถูกยึดครองไปแล้ว
“ชู่—”
เผยเจาพลันหยุดพูด
ซูยวนรีบยกมือปิดปากตัวเองทันที
กลางถนนเบื้องหน้ามีสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งเดินเตร่อยู่ มันมีร่างกายสีเขียวอมฟ้า หูเหมือนสัตว์ประหลาด ผิวหนังเหมือนสัตว์
มันเดินสองขา แต่แขนขากลับเหมือนสัตว์
ไม่เหมือนซอมบี้ ทว่าก็ไม่ต่างจากซอมบี้นัก
เพียงแต่พวกมันทั้งหมดเป็นผีร้าย
ยิ่งไปกว่านั้น ในดันเจี้ยนแห่งนี้ พวกมันไม่มีวันตาย ต่อให้ถูกสับเป็นชิ้น ๆ ก็จะค่อย ๆ ฟื้นคืนชีพในอีกนานต่อมา ประกอบร่างขึ้นใหม่ หรือไม่ก็ไปอาศัยอยู่ร่วมกับสัตว์ประหลาดตัวอื่น
เธอเพิ่งค้นพบเรื่องนี้ได้ไม่นาน ไม่คิดเลยว่าเผยเจาจะรู้ตัวเร็วขนาดนี้เหมือนกัน