อาหารที่เผยเจาเก็บกลับมาล้วนหมดอายุแล้ว
เผยลั่วหยิบขึ้นมาดมเหมือนทุกครั้ง ทว่าในวินาทีถัดมากลับได้กลิ่นหอมหวานจาง ๆ จากของเหล่านั้น แต่กลับมีกลิ่นแปลกปลอมปะปนอยู่ด้วย
เขายื่นมือออกไปแตะ แล้วรีบชักกลับ
จากนั้นก็ยื่นมือออกไปอีก ก่อนจะชักกลับอีกครั้ง
เขาลังเลอยู่นาน กว่าจะยื่นมือออกไปอีกหน คราวนี้ไม่ได้ชักกลับ แต่หลังจากแน่ใจว่าปลอดภัยแล้วก็รีบคว้าแตงโมลูกนั้นมากอดแทะ
กินทั้งเปลือกทั้งเนื้ออย่างตะกละตะกลาม
กินไปกินมา น้ำตาก็เริ่มไหลเงียบ ๆ
ดวงตาไร้อารมณ์ใด ทว่าน้ำตากลับไหลไม่หยุด
ทันใดนั้น เสียง “ตึกตักตึกตัก” ก็ดังมาจากบันได ตามด้วยซูยวนที่เปิดประตูพรวดเข้ามาบนชั้นสอง
ทันทีที่เข้ามา เธอก็เห็นโซ่เหล็กเส้นหนาบนพื้น และเด็กหนุ่มที่ถูกล่ามไว้ด้วยโซ่
“โฮก——!!!”
“โฮก ๆ!”
เผยลั่วได้กลิ่นแปลกปลอมรุนแรง จึงเริ่มคำรามอย่างบ้าคลั่ง ถึงขั้นพยายามพุ่งเข้ามากัดอยู่หลายครั้ง
ซูยวนกลัวจนยกมือปิดตา “อ๊า!”
“ปัง!”
ประตูห้องน้ำเปิดออก
ซูยวนยังไม่ทันได้ตั้งตัว เผยเจาก็ดึงเธอไปไว้ข้าง ๆ แล้วกดเธอแนบกำแพง
“ใครอนุญาตให้ขึ้นมา!”
เสียงตวาดถามอย่างเกรี้ยวกราดของเผยเจาดังอยู่ข้างหู
ซูยวนไม่เพียงไม่กลัว กลับขยับเข้าไปซุกอกเขาไม่หยุด “เทียนดับแล้ว ฉัน...ฉันกลัวความมืด”
ผมเปียกชุ่มของเผยเจายังมีน้ำหยดลงมา
หยดน้ำเย็นเฉียบตกลงบนปลายจมูกและเปลือกตาของซูยวน ความเย็นทำให้เปลือกตาเธอกระตุก ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
สิ่งที่เห็นเต็มตาคือผิวสีแทนข้าวสาลี กับกล้ามเนื้อที่เป็นมัดชัดเจน....