“บทละครเปลี่ยนแปลงไม่ได้ จุดจบของพวกเราก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้เหมือนกัน”
“แกต้องฆ่าเขา แล้วชดใช้ความผิดของตัวเองด้วยการกระโดดตึก”
โหย่วหนิงที่เดินตามกลุ่มมาเงียบ ๆ พลันก้าวออกมา บนใบหน้าประดับด้วยความคาดหวังอันตื่นเต้นราวกับผีร้าย
ยิ่งเลือดที่ตายภายใต้กฎเข้มข้นขึ้น พลังของเธอก็ยิ่งแข็งแกร่ง
ขอแค่มีคนตายอีกสองคน เธอก็อาจควบคุมหัวหน้าห้องที่เป็นผีร้ายระดับอันตรายสูงสุดได้ด้วยซ้ำ
“อะไรนะ อะไรนะ?” อาชังเงียบงันราวกับตายไปแล้ว
ฉินอวี้จ้องโหย่วหนิงเขม็ง “หุบปาก!”
“ฉันพูดผิดตรงไหน?” โหย่วหนิงถอยหลังอย่างหวาดกลัวสองก้าว แต่ยังคงบอกความจริงอันโหดร้ายแก่อาชังกับโต้วโต้วต่อไป
“บทละครเปลี่ยนแปลงไม่ได้ตั้งแต่แรก นี่คือกฎที่กำหนดไว้ตั้งแต่ต้น เมื่อกี้พวกนายแค่พูดผิดบท พวกเราก็เกือบถูกผีร้ายกินหมดแล้ว”
น้ำตาของเธอเริ่มไหลพราก “ฉันก็ไม่อยากให้พวกเขาตาย แต่ฉัน...ฉันแค่อยากให้ทุกคนมีชีวิตอยู่”
“พี่สาวยวน พูดอะไรหน่อยสิ!” ฉินอวี้มองซูยวนอย่างขอความช่วยเหลือ
ภายในฉาก อาชังกลับมาควบคุมการกระทำของตัวเองไม่ได้อีกครั้ง
ตามบทละคร พ่อจะลงมือฆ่าลูกด้วยตัวเอง
เมื่อสร่างเมา พ่อจะสำนึกผิด แล้วกระโดดตึกเพื่อปลดปล่อยตัวเอง
ม่านกระจกทางเดียวของภาพลวงตาคลายการป้องกันลง ผีร้ายในภาพลวงตาจึงคลุ้มคลั่ง
ถ้าคิดจะหนีออกจากภาพลวงตา ก็มีเวลาเพียงสามนาที!
หลี่ปิงจะกลายเป็นคนวิกลจริตที่กัดคน
จะทนการทรมานไม่ไหว แขวนคอตาย และติดอยู่ในภาพลวงตา