ยามรุ่งสาง ตัวเลขนับถอยหลังเหนือเมืองแสดงว่า: 31:12
เปลือกตาของซูยวนขยับเล็กน้อย กลิ่นหอมชวนหิวของขนมปังช็อกโกแลตปลุกเธอให้ตื่นขึ้น พอลืมตาก็พบว่าตัวเองยึดเตียงไปทั้งหลังตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ตุ๊กตากระต่ายที่เธอกอดไว้ในฝันเมื่อคืน กลับกลายเป็นเผยเจา!
แถมยังกอดทั้งแขนทั้งขาอีกต่างหาก!
ซูยวนขยับ เผยเจาก็ตื่นขึ้นมาทันที
เขากระอักกระอ่วนกับสถานการณ์ตรงหน้าอยู่บ้าง
เมื่อคืนยังขีดเส้นแบ่งกลางเตียงกันอยู่แท้ ๆ แล้วทำไมถึงมานอนกองอยู่ด้วยกันได้ล่ะ?
【ใครจะเข้าใจบ้าง เมื่อวานฉันเห็นเอ็นพีซีคนนี้จ้องแผ่นหลังของคนที่เด็ดหลิวจากรากอยู่ ยังนึกว่าเขาจะลงมือแล้วเสียอีก ที่ไหนได้ ตื่นเช้ามากลับนอนด้วยกันซะงั้น ตกลงฉันพลาดขั้นตอนไหนไปเนี่ย??】
【ผีร้ายพวกนี้ดูคนยังไงกันนะ ทำไมฉันเรียนแบบเธอสารภาพรักกับผีร้ายในดันเจี้ยนบ้าง พุ่งเข้ามากัดฉันคำหนึ่งเลย ฮือ ๆ——】
เผยลั่วนั่งอยู่บนเบาะนุ่มตรงมุมห้อง ค่อย ๆ กินขนมปังช็อกโกแลตทีละคำ ท่วงท่าดูสุภาพเรียบร้อย
เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหว เขาก็เงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย “พี่ชาย พี่สาว ตื่นแล้วเหรอครับ”
ซูยวนกับเผยเจารีบผละออกจากกัน แล้วนั่งลงตรงขอบเตียงคนละฝั่ง
เผยเจาเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน “ยังเช้าอยู่ ผมต้องเตรียมตัวสักหน่อย”
ซูยวนไม่ยอมแพ้ต่อสิ่งล่อลวงของระบบ เลือกอดทนหิวไว้ก่อน
เผยเจาเป็นเหมือนแผนที่เดินได้ ตามที่เขาบอก สถานีรถไฟแห่งถัดไปอยู่บริเวณชายขอบนครสุขสันต์