“มีความสุขขึ้นมาอีกแล้วหรือ?”
เสียงของหญิงสาวพลันดังขึ้น
สติของทุกคนเริ่มกลับคืนมา
“ผม... เมื่อกี้พูดอะไรไปเหรอ?” เถียนมู่มั่นใจว่าตัวเองพูดอะไรบางอย่างไป แต่ก็ไม่อยากเชื่อ
ซูยวนลูบเรือนผมสีทองของตุ๊กตาเป็นพัก ๆ รอยยิ้มงดงามราวบุปผา “นายบอกว่าชอบที่นี่ รู้สึกมีความสุขมาก อยากอยู่ที่นี่ต่อไง”
“อะ... อะไรนะ!” เถียนมู่ร้องเสียงเบา
เมื่อครู่เขาเสียสติไปชั่วขณะจริง ๆ แต่จะพูดคำวิปริตแบบนั้นออกมาได้อย่างไร
หญิงสาวเปียถักจำสภาพของตัวเองเมื่อครู่ได้ชัดเจน ราวกับถูกยึดร่าง จิตใต้สำนึกของเธออยากอยู่ที่นี่อย่างยิ่ง
หญิงสาวเปียถักเหลือบมองสีหน้ากระอักกระอ่วนของอ้วน ดูท่าเขาก็คงเป็นเหมือนกัน
ซีซีรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งตัว เธอ... เธอก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน!
ไม่สิ
ซีซีเงยหน้าขึ้น คล้ายกำลังซักถาม “ทำไมคุณถึงไม่ลงไปชมภาพถ่ายครอบครัวล่ะ แล้วทำไมคุณถึงไม่เป็นเหมือนพวกเรา?”
ซูยวนกะพริบตา “สงสัยเหรอ?”
ซีซีพยักหน้า
“ความอยากรู้อยากเห็นฆ่าแมวได้” ซูยวนคร้านจะสนใจเธอ
สีหน้าซีซีพลันมืดครึ้ม เธอถามตัวเองว่าไม่เคยทำอะไรผิดต่ออาหลิ่ว แล้วซูยวนมีสิทธิ์อะไรมาทำให้เธอเสียหน้าเช่นนี้
“พี่ชายพี่สาว คุยอะไรกันอยู่เหรอ?”
เสี่ยวเย่ไม่รู้โผล่มาจากที่ใด สีหน้าไร้เดียงสาไร้พิษภัย
แต่คนที่เห็นกับตาเมื่อวานว่าเขากินมนุษย์ทั้งเป็น ย่อมไม่คิดเช่นนั้น
ซีซียอมแพ้ทันที ไม่กล้าต่อบทสนทนา
เสี่ยวเย่หาว “แม่ให้ผมมาเรียกพี่ชายพี่สาวไปกินมื้อเช้า”
คนกลุ่มหนึ่งเดินไป เสี่ยวเย่อยู่หน้า ส่วนผู้เล่นเดินตามหลัง