ขณะที่หยาดฝนสีเขียวกำลังจะตกลงบนใบหน้าของซูยวน เจียงเยี่ยนก็ยกมือขึ้นบังให้เธอ
แววตาของเขายากจะคาดเดา “นี่คือผลจากการใช้สิทธิพิเศษ”
ในโรงเรียนแห่งนี้ สิทธิพิเศษสามารถเปลี่ยนกฎได้ แต่จะก่อให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่จนกฎแปรเปลี่ยน
จุดประสงค์ก็เพื่อกักขังผู้คนไว้ที่นี่ตลอดไป
แม้เขาจะไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเพื่อนร่วมโต๊ะสาวถึงใช้สิทธิพิเศษได้ แต่เขารู้ว่าฝนปนเปื้อนพวกนี้จะทำอันตรายเธอไม่ได้เด็ดขาด
ซูยวนเดาได้ทันที เธอโบกมือ “ไม่เป็นไร เราออกไปจากที่นี่กันก่อน”
“พี่ยวน ผมรู้สึกว่ารปภ.หน้าประตูคงไม่ยอมปล่อยเราออกไป” ฉินอวี้ชี้ไปข้างหน้า
ตอนที่พวกเขาเพิ่งมาถึง นักเรียนที่ถูกยามเสียบคาไว้บนประตูใหญ่ยังติดตาเขาจนถึงตอนนี้
ระหว่างที่ทุกคนกำลังชะงักลังเล หยาดฝนก็เริ่มตกถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
แอ่งน้ำสีเขียวก่อตัวบนพื้น เหนือผิวน้ำมีหมอกสีเขียวลอยคลุ้ง
อาชังแค่ยืนอยู่ใกล้จนหมอกเฉียดโดน ก็รู้สึกแสบร้อนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พอยกมือขึ้นดูก็เห็นว่าผิวบนหลังมือถูกกัดกร่อนจนหลุด เผยให้เห็นเนื้อแดงฉาน
“หมอกนี่ทำร้ายคนได้!”
นั่นหมายความว่า ยิ่งพวกเขาลังเลเพิ่มอีกหนึ่งนาที ก็ยิ่งตกอยู่ในอันตรายมากขึ้น
อาชังพูดอย่างจริงจัง “ผมไปได้ แต่พวกคุณต้องสัญญาว่าจะพาโต้วโต้วออกไปด้วย”
เขาพูดกับซูยวน ราวกับแค่เธอพยักหน้า เขาก็จะวางใจได้
ฉินอวี้กวาดตามองคนในกลุ่ม
มีผู้หญิงสองคน เด็กคนหนึ่ง และคนที่มือบาดเจ็บอีกคน
เขานึกถึงมีดสั้นที่ซูยวนให้ไว้ก่อนหน้านี้ ความกล้าก็พลันเพิ่มขึ้นเต็มเปี่ยม พี่ยวนต้องรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ ถึงให้มีดสั้นเขาไว้ป้องกันตัว