เธอเอาแต่คิดถึงค่าความชอบ 5 แต้ม ความสามารถพิเศษนี้ใช้งานได้ดีจริง ๆ
เมื่อเทียบกับแมลงวันที่บินหึ่ง ๆ อยู่ข้างทางแล้ว ความสามารถที่น่าสนใจพวกนี้ดึงดูดความสนใจของเธอได้มากกว่า
เจียงเยี่ยนไม่ตอบเธอเป็นครั้งแรก ดวงตาเย็นชาคู่นั้นมีแสงสีขาววาบผ่าน
ดวงตาสีเทาขาวของหลี่ปิงขยับเล็กน้อย ราวกับพันธนาการบางอย่างกำลังคลายออก
“อย่า... อย่าทำร้ายกันเลย มะ... ไม่ใช่ผม” เขาวิงวอนซ้ำ ๆ พลางยกมือขึ้นอย่างสั่นเทา ชี้ไปทางโหย่วหนิง
“เป็น...”
พลังผีร้ายบนร่างโหย่วหนิงพลันปั่นป่วนอย่างรุนแรง ชั่วพริบตาเธอก็เปลี่ยนไปเป็นอีกคน
แสงสีแดงวาบขึ้นในดวงตา เธอพึมพำคำสั่งเสียงเบา
: ฆ่าตัวเองซะ
รูม่านตาของหลี่ปิงกลับมาพร่ามัวอีกครั้ง เขาหักคอตัวเอง
การเปลี่ยนแปลงกะทันหันทำให้ฉินอวี้ได้สติ
ควบคุมผีร้าย!
เขาลืมไปได้ยังไงว่าที่นี่มีคนที่ควบคุมผีร้ายได้
แม้หลี่ปิงจะเป็นผีร้าย แต่ฉินอวี้เห็นเขาตายต่อหน้าต่อตาแล้วก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี
เขายังบอกว่าจะเลี้ยงน้ำอีกฝ่ายอยู่เลย
“เป็นฝีมือแก!”
ฉินอวี้ยกมีดในมือขึ้น อยากจะฟันโหย่วหนิงสักสองทีเพื่อระบายความแค้นจริง ๆ
โหย่วหนิงถอยหลังด้วยความหวาดกลัว “อะ... หมายความว่ายังไง ฉันเพิ่งรอดตายมาได้เองนะ ไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง”
เธอปิดหน้าร้องไห้ น้ำตาไหลพราก “ฉันแค่อยากช่วยคน ก็เลยร้อนใจจนพูดผิดไป ฉันทำอะไรผิดเหรอ”
“เลิกแก้ตัวได้แล้ว! เธอควบคุมผีร้ายได้ จู่ ๆ เขาก็ฆ่าตัวตาย คงเพราะกลัวว่าเขาจะชี้ตัวเธอแน่ ๆ” ฉินอวี้นึกคิดได้อย่างเฉียบแหลมเป็นครั้งแรก พูดแทงใจดำเข้าเต็มเปา