“แย่แล้ว!”
อันหลานถือแท็บเล็ตจอแสดงผลพุ่งเข้ามาในห้องของจี้หลิ่น
เฟิงเย่ากับฉินอวี่อยู่ข้างในด้วย ทั้งสามคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
อันหลานเหลือบมองแท็บเล็ตจอแสดงผลในมือจี้หลิ่น แล้วถามชัดถ้อยชัดคำว่า “ตอนนี้เราควรทำยังไง?”
ข้อบังคับของสหพันธ์ระบุว่า ผู้เล่นห้ามทำร้ายกันเอง
ส่วนเจ้าหน้าที่ก็ยิ่งห้ามทำร้ายผู้เล่นทั่วไปตามอำเภอใจ!
ซูยวนละเมิดข้อห้ามทั้งหมดในคราวเดียว!
เฟิงเย่ายังพูดไม่ได้ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความตัวโต แล้วยกให้จี้หลิ่นดู:
เธอไม่ควรเข้าร่วมหน่วยที่หนึ่ง ตอนนี้เป็นโอกาสแล้ว
ฉินอวี่ขมวดคิ้ว “เฟิงเย่า พูดอะไรของนาย?”
“ตอนนี้ไล่ยัยตัวแสบออกไป ก็เท่ากับเปิดโอกาสให้ทุกคนหัวเราะเยาะว่าหน่วยที่หนึ่งทอดทิ้งพวกเดียวกันเพื่อเอาตัวรอดไม่ใช่หรือไง?”
“เมื่อกี้ฉันก็เห็นแล้ว ไอ้สารเลวนั่นน่าโมโหจริง ๆ สมควรถูกฆ่าตั้งนานแล้ว!”
อันหลานก็คิดเช่นเดียวกัน แต่เหล่าผู้มีอำนาจระดับสูงของสหพันธ์อาจไม่ได้คิดแบบนั้น
โดยเฉพาะเมื่อคนพวกนั้นยังเป็นผีร้าย
แต่คนที่ซูยวนฆ่าเป็นมนุษย์
นับตั้งแต่ผีร้ายปรากฏขึ้นในโลก มนุษย์ก็เต็มไปด้วยความเกลียดชังต่อพวกมัน ท่าทีจึงยิ่งรุนแรงสุดโต่ง
การกระทำของซูยวนในตอนนี้ มีแต่จะทำให้ประชาชนทั่วไปคิดว่าเธอจงใจยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับมนุษย์อย่างเปิดเผย
เธอเพิ่งแย่งผลประโยชน์มาจากมือฉีจิ่ง ไอ้สารเลวนั่นได้ไม่นาน ตอนนี้กลับถูกฉีจิ่งจับจุดอ่อนเสียแล้ว
จู่ ๆ อันหลานก็หัวเราะอย่างเปิดเผย “พูดตามตรง ถ้าเป็นฉัน ฉันก็คงตัดสินใจแบบเดียวกัน”
“น่าเสียดายที่ของที่ฉันเพิ่งแย่งมาจากฉีจิ่ง ตอนนี้คงต้องคืนให้เขาแต่โดยดี”