ภายนอกมืดมิดยามราตรี พระจันทร์สีเงินลอยเด่นอยู่บนฟ้า เบื้องหน้าสุดเป็นที่พักแห่งหนึ่ง
รถไฟฟ้าหลายคันนำขบวน ตามด้วยรถสามล้อไฟฟ้าอีกคัน คนกลุ่มหนึ่งขับรถไปจอดหน้าที่พักโดยไม่ลังเล
「อ๊า——!」
กู้เสวี่ยถูกกระชากลงจากรถอย่างรุนแรง จำต้องเดินตามหลังคนเหล่านั้นไป
ลู่หยวนมีเมือกเหนียวติดอยู่ตามตัวเล็กน้อย สีหน้ามืดครึ้มขณะเดินเข้าไปในที่พัก จำนวนบอดี้การ์ดที่ตามหลังเขาลดลงไปมาก ดูท่าระหว่างทางคงเจอเรื่องยุ่งยากไม่น้อย
พี่เสือสูญเสียพี่น้องไปสองคน ในใจเต็มไปด้วยความโศกแค้น จู่ ๆ เขาก็เห็นบางอย่าง จึงก้าวเข้าไปกระซิบข้างหูลู่หยวน
「หึ... ที่แท้ก็ซ่อนอยู่ที่นี่」
ลู่หยวนส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดสองคนถือปืนบุกเข้าไปในที่พักทันที
เขาตามเข้าไปติด ๆ
ผู้คนในที่พักถูกเสียงอึกทึกที่เกิดขึ้นกะทันหันปลุกให้ตื่นนานแล้ว
「สวัสดี พวกแมลงน่ารังเกียจ」
ลู่หยวนไม่สบอารมณ์อย่างยิ่งกับพวกแมลงน่ารังเกียจที่พักผ่อนอย่างสบายใจตั้งแต่หัวค่ำ
บอดี้การ์ดถือปืนเอเคออกมายืนเรียงกันสองแถว จับคนทั้งหมดในห้องรับแขกเป็นตัวประกัน
「อย่าขยับ ปืนไม่เลือกเป้าหรอกนะ」
พี่เสือข่มขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ลู่หยวนแย่งปืนเอเคกระบอกหนึ่งมา แล้วยิงขึ้นเพดานเจ็ดแปดนัด ก่อนโยนคืนให้บอดี้การ์ดอย่างส่ง ๆ จากนั้นก็เดินอาด ๆ ไปนั่งลงบนโซฟากลางห้อง
「ทุกคน ออกมาให้หมด」
「ไม่อย่างนั้น... จุดจบมีแต่ตายสถานเดียว」
「ทุกท่าน มีเวลาแค่หนึ่งนาที」
คำเตือนของลู่หยวนก้องกังวานไปทั่วที่พักอันเงียบสงัด ทุกคนเงียบกริบจนแทบไม่กล้าหายใจ ต่างตระหนักอยู่เรื่องเดียว