เพื่อความปลอดภัยของพวกเขาน่ะ ฮึ ๆ
ซูยวนกวาดตามองคนเหล่านั้น รวมกับสองคนที่ออกมาประกาศกฎที่นี่ตั้งแต่แรกแล้ว มีอยู่เพียงสิบกว่าคนเท่านั้น
ชายผมทองตาสีฟ้าคนหนึ่งพิงอยู่ตรงมุมห้อง ความเคลื่อนไหวทางนี้ไม่อาจทำให้เขาแม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้นมอง ราวกับทุกอย่างไม่เกี่ยวข้องกับเขา
หรือไม่ก็ เขาอาจเชื่อใจโจเซฟกับแมกอย่างหมดใจ
ทุกคนที่นี่เผยธาตุแท้ของมนุษย์ออกมาอย่างชัดเจน
พวกเขารู้กฎของเหล่าผีร้ายเอ็นพีซีเหล่านี้ดี ขอเพียงไม่พูดว่าพวกมันเป็นผีร้าย พวกมันก็เป็นคนธรรมดา
คนเหล่านี้รู้เรื่องนั้น จึงฉวยประโยชน์จากพวกมันไปพร้อมกับขังเลี้ยงไว้ในลานหลังบ้านราวกับปศุสัตว์
“ฉันไม่สนว่าพวกคุณทำกันยังไง”
“ห้ามแตะต้องคนของฉัน” ซูยวนประกาศจุดยืนชัดเจน
เผยเจากับเผยลั่วจะแยกจากเธอไม่ได้ และยิ่งจะปล่อยให้ถูกปฏิบัติราวกับปศุสัตว์ไม่ได้
นี่คือหลักการที่ซูยวนยึดถือมาโดยตลอด
【ติ๊ง! ค่าความชอบเพิ่มขึ้น 10!】
【ค่าความชอบปัจจุบัน: 70】
โจเซฟชะงักไปชั่วขณะ ก่อนกางแขนออกทันที “โอ้โห คุณผู้หญิงคนสวย ดูเหมือนพวกเราจะคิดไม่ตรงกัน ขอโทษด้วย พวกเราอนุญาตให้พวกคุณเข้าพักในโฮมสเตย์ไม่ได้”
【เธอเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย ทำไมถึงต้องลากทั้งสัตว์ประหลาดกับผีร้ายมาไว้ข้างตัวด้วย? ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ถ้าอยู่ที่นี่ไม่ได้ ออกไปข้างนอกก็มีแต่ตายกับตาย!】
【เวลาแบบนี้ยังจะพูดถึงความมีน้ำใจอะไรอีก ฉันล่ะหมดคำจะพูด ทำเป็นแม่พระหรือไง】
【หา? คอมเมนต์เป็นอะไรกันไปหมด หรือมีแค่ฉันที่คิดว่าเด็ดหลิวจากรากทำถูกแล้ว? ในเมื่อเป็นเพื่อนร่วมทางกัน ก็ไม่ควรจะร่วมเป็นร่วมตายหรือไง?】