ในหัวของซูยวนมีแต่คำพูดประโยคนั้นของเผยเจา — คุณไม่มีอาหารมากขนาดนั้นอยู่แล้วใช่ไหม
แย่แล้ว ทำไมเผยเจาถึงจับได้ล่ะ!
เธอไม่มีอาหารจริง ๆ อาหารทั้งหมดแลกมาจากร้านค้าของระบบ
อาหารพวกนั้นแพงยิ่งกว่าชีวิตของเธอเสียอีก!
【ระบบ ฉันยังแลกอาหารได้อีกกี่ครั้ง?】
ระบบ: 【โฮสต์วางใจได้ ตราบใดที่แต้มอายุขัยยังพอ ก็แลกได้เรื่อย ๆ เลยค่ะ～】
เผยเจาเห็นซูยวนไม่พูดอะไร ก็ยิ่งมั่นใจว่าตัวเองเดาถูก
คุณหนูนายจ้างหลอกเขา โดยใช้อาหารที่เหลืออยู่กับตัวเพียงน้อยนิด
「ทำไมคุณหนูนายจ้างไม่พูดอะไรล่ะครับ?」
เผยเจายืดตัวขึ้น ดึงถุงมือช่างออกจากมือ แล้วถอดทิ้ง
น้ำเสียงสงบนิ่งจนชวนให้ใจสั่น
「คุณหนูนายจ้างไม่คิดจะหลอกคนต่อแล้วหรือครับ?」
ซูยวนรีบส่ายหน้า 「ไม่ใช่นะ!」
「ใครบอกว่าฉันไม่มีอาหาร ฉันมีเหลือเฟือ!」
ซูยวนกัดฟันแลกองุ่นดำถุงหนึ่ง
เธอยกองุ่นขึ้นให้เผยเจาดู แววตาและคิ้วฉายความน้อยใจอยู่เล็กน้อย ยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห 「เผยเจา คุณกล้าสงสัยนายจ้างตามใจชอบได้ยังไง」
「ฉันโกรธแล้วนะ!」
「ถ้าอย่างนั้นก็ทิ้งฉันไว้ตรงนี้ ปล่อยให้สัตว์ประหลาดแทะฉันไปเลยสิ!」
ซูยวนโยนองุ่นลงไปที่มุมรถสามล้ออย่างฉุนเฉียว
เผยลั่วมองพี่ชายอย่างไม่พอใจ 「พี่ทำพี่สาวโกรธแล้ว」
「ต่อให้พี่สาวไม่มีอาหารแล้วจะเป็นไรไป พี่สาวให้อาหารสดกับพวกเราแล้ว พวกเราไม่ได้กินของแบบนี้มานานมากแล้วไม่ใช่เหรอ?」
ต่อให้พี่สาวไม่มีอาหารแล้วจะเป็นไรไป ของที่เธอให้มาก็มากพอแล้ว