ซูยวนรีบหันตัวไปทางซ้าย
มีสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งอยู่ห่างจากเธอแค่สองเมตร ช่วงล่างของมันถูกบดทับด้วยรถยนต์หลายคันพร้อมกัน ส่วนช่วงบนยังโผล่ออกมา มันคำรามใส่ซูยวนอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาแดงก่ำ ราวกับอยากฉีกร่างเธอให้เป็นชิ้น ๆ
สัตว์ประหลาดตัวนี้ออกมาไม่ได้ เป็นแค่เรื่องน่าตกใจไปเอง
แต่เสียงที่มันส่งออกมากลับดึงดูดสัตว์ประหลาดที่เหม่อลอยพวกนั้นให้กรูกันมาทางนี้
ซูยวนเดินเข้าไปหาสัตว์ประหลาดที่คำรามไม่หยุด เธอใช้มือเปล่าถอดประตูรถออกมาบานหนึ่ง แล้วหักมันตรง ๆ ก่อนจ่อส่วนที่คมที่สุดไปยังหัวของสัตว์ประหลาด
“ชู่ว—”
“เสียงดังไปหน่อยแล้วนะ”
ซูยวนยกมือทั้งสองขึ้น ก่อนฟาดลงอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด
ส่วนคมแทงทะลุหัวสัตว์ประหลาด เสียงของมันแผ่วลง เข้าสู่สภาวะตายชั่วคราว
“โครม!”
ซูยวนโยนของในมือลง แล้วปัดฝุ่นออกจากมือ
ตอนที่พวกสัตว์ประหลาดกำลังจะมาถึง เธอก็ย่อตัวลง ใช้กันชนหน้าของรถพัง ๆ คันหนึ่งช่วยให้ไถลลอดใต้ท้องรถ แล้วคลานออกมาจากอีกด้าน
เธอเหลือบมองสัตว์ประหลาดทึ่ม ๆ พวกนั้น ก่อนออกวิ่งเร่งความเร็วแล้วกระโดดขึ้นสูง จากนั้นใช้มือข้างเดียวยันตัวลง เท้าทั้งสองข้างแตะพื้นอย่างมั่นคงอีกฟากของกองรถยนต์
ซูยวนเข้ามาในลานจอดรถได้สำเร็จ เริ่มเลือกคันที่ถูกใจ
สุดท้ายเธอก็เลือกรถคันหนึ่งที่ดูเหมือนยังใหม่พอใช้
ซูยวนต่อยกระจกฝั่งคนขับจนแตก แล้วเอื้อมมือจากด้านในมาเปิดประตู ก่อนขึ้นไปนั่ง
ไม่มีกุญแจ
เธอเปิดช่องเก็บของด้านขวาตามความเคยชิน แล้วควานหาอยู่ข้างใน ไม่นานก็เจอกุญแจสำรองจริง ๆ