ชายคนนั้นยกมือขึ้นสูง เตรียมสั่งสอนผู้หญิงไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนนี้ให้ดี
เผยเจายกมือดึงซูยวนไปหลบไว้ด้านหลัง แววตาเย็นเยียบดุจหมาป่าพลันฉายความบ้าคลั่ง
“โฮก!—”
เผยลั่วคำรามออกมา เขาจงใจควบคุมร่างกายให้เผยส่วนที่กลายเป็นสัตว์ประหลาดออกมา หวังข่มขู่แขกไม่ได้รับเชิญทั้งหลายให้ล่าถอย
ชายคนนั้นยกมือหยาบกร้านขึ้น แต่กลับถูกสายตาของชายตรงหน้าข่มจนเสียขวัญ ครั้นเสียงคำรามของสัตว์ประหลาดดังขึ้นกะทันหัน ร่างทั้งร่างก็สะดุ้งโหยง
“แม่งเอ๊ย!”
“พวกแกขนสัตว์ประหลาดขึ้นรถมาด้วยเหรอ บ้ากันไปแล้วทั้งคู่!”
“ไปให้พ้น”
น้ำเสียงของเผยเจาเย็นชา
“ต้าเจี้ยง”
เมื่อได้ยินเสียงเรียก ชายคนนั้นก็เชื่อฟังทันที ตอนถอยไปยังไม่ลืมจงใจถ่มน้ำลายใส่ล้อรถสามล้อสองสามที
ซูยวนเงยหน้ามองคนที่พูด
ชายที่ชื่อว่าต้าเจี้ยงคนนี้นิสัยหุนหันพลันแล่น แถมเมื่อครู่ยังเกือบพูดคำสองคำนั้นออกมา
ซูยวนเคยเห็นกับตาว่าพวกผีร้ายเปลี่ยนไปอย่างไรเมื่อได้ยินคำสองคำนั้น นางมั่นใจว่าหากพูดออกมา ย่อมไม่มีอะไรดีเกิดขึ้นแน่
พูดอีกอย่างก็คือ คำสองคำนั้นเป็นสวิตช์ที่ทำให้ผีร้ายเหล่านี้กลายพันธุ์
ดังนั้นที่คนทั้งสี่เดินทางมาได้อย่างปลอดภัยตลอดทาง ย่อมต้องมีใครบางคนรู้กฎข้อนี้ จึงหลีกเลี่ยงคำสองคำนั้นได้
เพราะถึงอย่างไร...
สายตาของซูยวนกวาดผ่านผีร้ายที่ร่างกำยำยิ่งกว่าชายที่ชื่อว่าต้าเจี้ยงเสียอีก
หากกลายพันธุ์ขึ้นมาจริง ต่อให้ชายสองคนนั้นเก่งกาจแค่ไหน ก็ต้องกลายเป็นตัวประกอบที่ถูกสังเวยอยู่ดี