หลิวต๋ากลัวว่าโหย่วหนิงจะบาดเจ็บ เพราะทุกคนต่างรู้ว่าโหย่วหนิงมีความสัมพันธ์กับหัวหน้าหน่วยฉีแห่งหน่วยที่หนึ่ง
หัวหน้าหน่วยฉีแห่งหน่วยที่หนึ่งมีสถานะสูงส่งในสหพันธ์ หากผูกมิตรได้ก็ไม่ควรสร้างศัตรูด้วย
เขายกมือทั้งสองข้างขึ้น พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงประนีประนอมว่า “คุณซูยวน ถ้าคุณไม่ยอมรับคำตัดสิน ก็ยื่นอุทธรณ์ได้ สหพันธ์ไม่มีทางปรักปรำใครแน่นอน”
“ถ้าคุณทำร้ายใครขึ้นมา ก็จะไม่มีโอกาสแม้แต่จะยื่นอุทธรณ์แล้ว”
“วางมีดลง แล้วค่อย ๆ คุยกันดี ๆ”
“ไม่มีทางปรักปรำใครแน่นอนงั้นเหรอ” ซูยวนทอดสายตามองเศษแก้วจากขวดยาสีเขียว “ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยบอกหน่อยสิว่ายาสีเขียวนั่นคืออะไร”
ยาสีเขียว?
หลิวต๋าเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก เขายกมือขึ้นเช็ด
เขาแค่สั่งให้ลงโทษซูยวนให้สาสม แล้วค่อยตั้งข้อหาให้เธอเท่านั้น ไม่เคยสั่งให้ใช้พลังทำยากัดกร่อนเลย!
ยากัดกร่อนผลิตขึ้นจากฝนสีเขียวในโลกผีร้าย คนธรรมดาแค่สูดกลิ่นเข้าไป กระดูกและเนื้อก็จะถูกกัดกร่อนในพริบตา
ส่วนผู้มีพลัง หากกินเข้าไป พลังจิตจะถูกกัดกร่อน ความสามารถจะเสียหายจนระดับลดลง
ผลที่ตามมาคือร่างกายได้รับความเสียหายอย่างหนัก ถึงขั้นไม่อาจใช้พลังได้อีก
โดยทั่วไปจะใช้กับคนจากองค์กรนอกรีตเท่านั้น
นี่ไม่ใช่คำสั่งของเขาเด็ดขาด!
“เรื่องนี้ต้องมีอะไรเข้าใจผิดแน่ ผมไม่เคยสั่งแบบนั้น”
“ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ”
“ผิดพลาดเหรอ” ซูยวนทำสีหน้ากลุ้มใจ “แต่ฉันเกือบจะดื่มเข้าไปแล้วนะ”
หลิวต๋าเองก็ผ่านเรื่องราวมามาก เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนพูดต่อว่า “คุณซูยวน ที่นี่คือศาลอนุญาโตตุลาการ”