“ลูบ...พอหรือยัง?” เย่ไป๋โกรธแต่ไม่กล้าพูด ได้แต่ทำหน้าหงอยราวกับสะใภ้ตัวน้อยที่ถูกข่มเหง
ใบหูของเขาแดงลามไปจนถึงลำคอ
เขายกมือปิดริมฝีปาก ใบหน้าเอียงไปด้านข้างเล็กน้อย หูขยับไหวอย่างไวต่อสัมผัส
【ใคร ๆ ก็ไม่เห็นหัวนางแท้ ๆ แต่ยัยเด็กนี่กลับกินของดีที่สุด น้ำลายแทบหกแล้ว】
【พวกผีร้ายระดับอันตรายสูงสุดนี่สมองพังกันหมดหรือไง?? ไอ้ตัวป่วนคนนี้มีดีอะไรถึงโชคดีทุกครั้งเลย!】
【อิจฉาก็บอกมาตรง ๆ สิ พวกขี้อิจฉา แบร่～】
【ดันเจี้ยนระดับเอสข้าง ๆ มีผีร้ายระดับอันตรายสูงสุดโผล่มาแล้ว! ฉากนองเลือดเกินไป มาที่นี่ดีกว่า ดูสิ ช่างปรองดองกันดีจริง ๆ】
ซูยวนกระแอมอย่างวางท่า ก่อนจะเอนตัวลงนอนข้างเย่ไป๋ทันที
เตียงใหญ่สไตล์ตะวันตกนุ่มสบายเป็นอย่างยิ่ง เธอจึงถอดรองเท้าแล้วมุดเข้าไปในผ้าห่มเสียเลย
“ก็ธรรมดา”
“ในเมื่อคุณรบกวนเวลาพักผ่อนของฉัน ก็แบ่งเตียงใหญ่ครึ่งหนึ่งให้ฉันเป็นการไถ่โทษ”
“ห้ามปฏิเสธ!”
“ห้ามคิดฟุ้งซ่าน นอนได้แล้ว!”
แสงสีฟ้าจาง ๆ เย่ไป๋เห็นมันอยู่เต็มตา แต่ความรู้สึกไม่สบายใจก็ยังไม่จางหายไป
ธรรมดา...งั้นเหรอ?
ดูท่าเขาคงต้องพยายามให้มากกว่านี้
จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงไออุ่นข้างกาย ใจของเขาจึงค่อยสงบลง
เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของหญิงสาวดังอยู่ข้างหู จู่ ๆ เย่ไป๋ก็รู้สึกอิจฉาน้องชายขึ้นมา ที่มองเห็นหน้าตาของเธอได้
【ติ๊ง! ค่าความชอบเพิ่มขึ้น 10!】
【ค่าความชอบปัจจุบัน: 40】
เย่ไป๋คลำไปมา ในที่สุดก็แตะแก้มของซูยวนได้
เขาค่อย ๆ ไล้ไปตามเค้าโครงใบหน้า ราวกับอนุญาตให้ตัวเองลอบสัมผัสดวงจันทร์ได้ตามใจ
“ราตรีสวัสดิ์ คุณหนูจันทร์”
ทางเข้าชั้นสาม