เดิมทีซูยวนคิดว่าถ้าเจอตัวแล้วจะจับมาตีก้นให้หนำใจ
แต่ตอนนี้....
จะตีหรือไม่ตีดี?
ซูยวนข่มกลั้นความโกรธ พลางกอดอก น้ำเสียงเอาแต่ใจ “ไอ้เด็กบ้า พูดถึงฉันว่ายังไง?”
ราวกับได้รับคำตอบ ใบหน้าซีดขาวของเย่ไป๋ก็ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น เขาอยากยื่นมือมาลองหยั่งเชิง
บนเตียงใหญ่ที่เดิมว่างเปล่า จู่ ๆ ก็มีโซ่เหล็กหนาเท่าแขนปรากฏขึ้นสิบกว่าสาย ส่งเสียงกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง
“คุณยังอยู่ไหม?” เย่ไป๋ถามเสียงเบาอย่างกระอักกระอ่วน
ความไม่มั่นคง ความหวาดกลัว และความโดดเดี่ยวอย่างรุนแรง แผ่คลุมทั่วทุกมุมห้อง
“อยู่”
ซูยวนยื่นมือไปวางบนหลังมือเย็นเฉียบของเขา
เย่ไป๋สั่นสะท้าน ดูเหมือนไม่คุ้นชิน แต่ก็เหมือนกับไม่ได้สัมผัสเช่นนี้มานานแล้ว
มือทั้งสองข้างของเขาสั่นระริก ทว่าไม่ได้ชักหนี
【ติ๊ง! ค่าความชอบของเย่ไป๋ +10!】
【ค่าความชอบปัจจุบัน: 20】
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น
ตัวอักษรเพี้ยนชุดนั้นหายไปแล้ว
เสี่ยวเย่กลายเป็นเย่ไป๋
นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?
ค่าความชอบของสองคนรวมกันได้ด้วยเหรอ?
ไม่สิ ชั้นสามเป็นที่อยู่ของน้องชาย แต่ตอนนี้บนชั้นสามมีอยู่แค่คนเดียว ก็คือผีชายตรงหน้า
เพราะฉะนั้น ตัวอักษรเพี้ยนชุดนั้นถึงปรากฏขึ้น เพราะเธอยังหาเป้าหมายที่จะพิชิตตัวจริงไม่เจอ
เสี่ยวเย่ก็คือผีชายตรงหน้าตัวนี้งั้นเหรอ?
แต่ท่าทีของเขา ชัดเจนว่าทั้งสองไม่ใช่คนเดียวกัน
เย่ไป๋ค่อย ๆ ซึมซับสัมผัสแห่งความอบอุ่น ก่อนจะเผยรอยยิ้มอย่างระมัดระวัง “เสี่ยวเย่บอกว่า วันนี้เขาเจอ...พี่สะ...พี่สะใภ้”
“เขาต้องพูดมั่วแน่ ๆ”
“คุณมาหาเสี่ยวเย่ใช่ไหม เขาน่ารักน่าเอ็นดูจริง ๆ”
น่ารักน่าเอ็นดูงั้นเหรอ?