สิบนาทีต่อมา ความเร็วของรถสามล้อก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด
คราวนี้ซูยวนรู้จักเรียนรู้แล้ว เธอเป็นฝ่ายยอมรับก่อนว่า “เมื่อกี้เป็นพลังพิเศษอีกชนิดของฉัน”
“ใช่ ฉันเป็นผู้มีพลังพิเศษหลายชนิด”
สามชนิด คงไม่ถือว่าเยอะเกินไปหรอกมั้ง?
มือที่เผยเจากำพวงมาลัยกระชับขึ้นเล็กน้อย
บางทีผู้คนที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมาเหล่านี้อาจมีพลังพิเศษกันทุกคน แต่คนที่มีพลังหลายชนิดเช่นนี้ เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน จึงอดคิดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ธรรมดา
อย่างไรเสีย เขาก็เชื่อมาตลอดว่าความพิเศษในตัวเองเป็นพลังพิเศษชนิดหนึ่ง
บนทางหลวงอันวังเวง มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านข้างหูอย่างรวดเร็ว
ซูยวนที่เผยพลังของตัวเองออกมาแล้ว ตัดสินใจผลัดเวรกับเผยเจา
แต่ยังไม่ทันได้คำตอบ เผยลั่วก็ปฏิเสธแทนทันที
“พี่ชายไม่มีทางยอมให้พี่สาวเหนื่อยหรอก”
“พี่สาวไม่ต้องห่วงนะ ถ้าพี่ชายเหนื่อย ผมสลับเวรกับพี่ชายได้ ผมแรงเยอะมาก” เผยลั่วพูดอย่างกระตือรือร้น
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเดินทางไกล จึงรู้สึกสนใจทุกสิ่งทุกอย่างเป็นพิเศษ
โดยเฉพาะพี่สาวตรงหน้าที่เอาของอร่อยมาให้เขากิน
ซูยวนไม่คิดติดใจ เธอเอนตัวลงนอนทันที ขดตัวอยู่ตรงมุมแล้วหนุนศีรษะกับแผ่นเหล็ก
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร รถสามล้อก็เริ่มไถลลงอย่างรวดเร็ว ความเร็วที่มากเกินไปก่อให้เกิดกระแสลมแรง
ซูยวนลืมตาขึ้น “เกิดอะไรขึ้น?”
“ลงจากทางหลวงแล้ว”
ลงจากทางหลวงแล้วงั้นเหรอ!
ตัวเลขนับถอยหลังบนท้องฟ้าแสดงว่า 23:45
ถ้าอย่างนั้นอีกไม่นานก็คงไปถึงสถานีได้แล้วใช่ไหม?