ผู้จัดการโถงใหญ่เป็นผีร้ายระดับบี เธอรับผิดชอบดูแลโถงใหญ่ จึงไม่มีความกล้าพอจะขึ้นไปพบผู้ว่าการธนาคารที่ชั้นสอง
บัตรพนักงานทุกใบในธนาคารล้วนมีกลิ่นอายของท่านผู้ว่าการธนาคาร บัตรของหมายเลข 04 เป็นของจริง
ถึงเธอจะไม่พอใจ ก็ทำอะไรไม่ได้
สู้ก็สู้ไม่ชนะ ตอนนี้ยิ่งควบคุมอะไรไม่ได้
ผู้จัดการโถงใหญ่ระบายความคับแค้นทั้งหมดลงกับพนักงานฝึกหัดสามคน «พวกเธอสามคน ถ้าฟ้าสางแล้วยังทำความสะอาดโถงใหญ่ไม่เสร็จ ก็หักมือคนละข้างแล้วกัน»
ใบหน้าพร่าเลือนของเธอเต็มไปด้วยความขุ่นมัว ก่อนจะเดินจากโถงใหญ่ไปด้วยรองเท้าส้นสูง
ด้านนอกธนาคารเริ่มสว่างรำไรแล้ว
นาฬิกาในโถงใหญ่เดินผ่านเวลาห้าโมงสามสิบหกนาทีไปแล้ว
ตามสภาพอากาศของโลกผีร้าย
หลังฝนเขียวหยุดตก ฟ้าจะปลอดโปร่ง
ฟ้าสางราวหกโมงยี่สิบนาที
เหลือเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง
«จบเห่แล้ว ผีผู้หญิงนั่นตั้งใจใช้เรื่องทำงานไม่ผ่านเกณฑ์ลงโทษพวกเราแน่»
«เหลือเวลาแค่ชั่วโมงเดียว ห้องโถงใหญ่ขนาดนี้มีแค่พวกเราสามคน จะทำเสร็จได้ยังไง!»
หมายเลข 07 โยนผ้าขี้ริ้วลงพื้น กระทืบเท้าอย่างโมโห แล้วชกมวยเมาใส่แผ่นหลังของผู้จัดการโถงใหญ่ที่กำลังเดินจากไป
แม้แต่หมายเลข 09 ซึ่งเข้าดันเจี้ยนระดับซีเป็นครั้งที่สองก็ยังบอกว่าเป็นไปไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น เลือดบนพื้นแห้งกรังหมดแล้ว ทำความสะอาดได้ลำบากมาก
หมายเลข 02 เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขอบคุณซูยวน «ขอบคุณที่ช่วยนะ»
«หักมือข้างหนึ่งยังดีกว่าเสียชีวิต!»
พูดจบ เขาก็เริ่มขัดถูโถงใหญ่ต่ออย่างกระหืดกระหอบ