หมายเลข 07 กลืนน้ำลาย “พวกเราคุยกันหน่อยเถอะ ไม่อย่างนั้นฉันกลัวว่าพวกผู้เร่ร่อนจะเพ่งเล็งฉัน”
หมายเลข 02 สีหน้าสิ้นหวัง “พูดมาเถอะ ฉันอยู่เป็นเพื่อน”
“ยังไงฉันก็คงเอาใบรับรองผ่านงานมาไม่ได้แล้ว”
นั่นมันทางตันชัด ๆ!
แค่เขายื่นปากกาหมึกซึมสีดำออกไป หมึกก็จะกลายเป็นสีแดง
ไม่ว่าเขาจะเปลี่ยนกี่ครั้ง สุดท้ายก็ยังเป็นสีแดงอยู่ดี!
เขาไม่กล้าคิดเลยว่าการเซ็นสัญญาด้วยหมึกสีแดงจะมีผลลัพธ์อย่างไร อย่างไรเสียหมายเลข 09 แค่ช่วยขยับปลายปากกา ก็ถูกผีร้ายเล่นงานจนเสียตาไปข้างหนึ่งแล้ว
ถ้าเป็นสีแดงล่ะก็...
บางทีเขาคงตายไปนานแล้ว
แต่ตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับตาย เขาออกจากดันเจี้ยนไม่ได้ สุดท้ายพลังผีก็จะกลืนกินเขา
แล้วเขาก็จะกลายเป็นพนักงานไร้หน้าคนหนึ่งในธนาคาร ที่ไม่มีวิญญาณและความคิด
หมายเลข 09 มองความคิดของหมายเลข 02 ออกในแวบเดียว ก่อนพูดเสียงเข้มว่า “ตั้งแต่รู้ว่ามีผีร้ายระดับอันตรายสูงยิ่งอยู่ในดันเจี้ยนนี้ อัตรารอดของพวกเราก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะไม่สูง”
“ยังดีที่ฉันยังรักษาชีวิตไว้ได้”
แต่นี่เพิ่งเป็นวันแรกเอง
เขาจะเหลือตาอีกกี่ข้างให้พยุงตัวไปจนถึงวันที่สามได้กัน?
หมายเลข 02 ตัดสินประหารชีวิตตัวเองไปแล้ว จึงตัดสินใจปล่อยเลยตามเลย “ยังไงฉันก็ออกไปไม่ได้อยู่แล้ว พวกคุณสองคน ถ้าพรุ่งนี้เจอผีร้ายมาหาเรื่องก็เรียกฉันได้เลย”
เขายกแขนทั้งสองข้างขึ้น “ฉันมีทั้งแขนทั้งขา แถมยังมีตาอีก พอจะช่วยให้พวกคุณอยู่รอดอย่างปลอดภัยในวันพรุ่งนี้ได้”
“แค่ช่วยดูแลแม่ฉันหน่อยก็พอ แม่ไม่รู้ว่าฉันถูกลากเข้ามาในดันเจี้ยนผีร้าย คิดแค่ว่าฉันมาทำงานต่างจังหวัด”
ตอนแรกเขาคิดว่าจะสร้างชื่อจากดันเจี้ยนผีร้ายได้ ใครจะรู้ว่าไม่เคยได้รับความสามารถที่มีประโยชน์สักอย่าง กิลด์ก็ไม่รับ สมาคมก็กลั่นแกล้ง