เขาเผลอคิดจะวิ่งไปหาซูยวน
เพราะศาสตราจารย์ของเขาอ่อนแอเกินกว่าจะปกป้องตัวเองได้จริง ๆ
หนิงเฟยยังไม่ทันได้วิ่ง ผู้ใหญ่บ้านก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขาแล้ว
หนิงเฟยทรุดก้นลงกับพื้น
ขวัญหนีดีฝ่อไปหมด
เพราะผู้ใหญ่บ้านเองก็มีใบหน้ากบงอกออกมา!
เขาอยากกลืนน้ำลายเพื่อปลอบตัวเองให้ใจเย็น แต่ในปากแห้งผากจนแทบหายใจไม่ออก เกือบทำตัวเองขาดใจตายเสียแล้ว
ซูยวนยืนอยู่นอกฝูงชน มองเห็นใบหน้าของชาวบ้านเปลี่ยนไปในชั่วพริบตาอย่างชัดเจน
สัตว์ประหลาดที่จับได้เมื่อคืน กลับกลายเป็นชาวบ้านเหล่านี้เสียเอง
ไม่สิ บางทีชาวบ้านพวกนี้อาจเป็นสิ่งนั้นมาตั้งแต่แรกแล้วก็ได้
สมาชิกทีมเจ้าบ่าวแต่ละคนแข็งทื่อและเหม่อลอยไปหมด ต่างจากเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิง
คนอื่น ๆ ไม่ใช่ว่าไม่ทันสังเกต แต่เลือกที่จะอยู่นิ่ง ๆ
หนิงเฟยเป็นแค่คนธรรมดา ไม่เคยเข้าดันเจี้ยนหรือพบเจอผีร้ายมาก่อน พอเจอสถานการณ์แบบนี้ก็เสียอาการทันที
เสียงร้องหลายครั้งนั้นดึงดูดความสนใจของชาวบ้านหน้ากบทั้งหมด
หนิงเฟยถูกล้อมเอาไว้ทุกด้าน
เขาปิดปากตัวเองไว้ด้วยมือ ไม่กล้าขยับเพราะความกลัว
“เจ้าหนุ่ม เห็น อะไร บ้าง?”
ผู้ใหญ่บ้านค่อย ๆ โน้มตัวลงมาหาหนิงเฟย ใต้ใบหน้ามนุษย์ปกติคือใบหน้ากบที่แลบลิ้นออกมาไม่หยุด
หนิงเฟยแทบจะร้องไห้ออกมา เขาส่ายหน้าทั้งตัวสั่น หายใจหอบถี่
สวรรค์! สวรรค์ช่วยด้วย!
เขาไม่อยากอิจฉานักเรียนสำนักเก็บกู้ทรัพยากรอีกแล้ว
สถานที่แบบนี้ไม่ใช่ที่ที่มนุษย์จะมาได้เลย!