“หัวหน้าทีม มีเรื่องหนึ่งที่ผมอาจต้องบอกคุณ”
ซูยวนดึงชายเสื้อจี้หลิ่นจากด้านหลัง สีหน้าจริงจังอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น
ร่างของจี้หลิ่นชะงักเกร็ง นิ้วมือขดงอเล็กน้อย ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปาก ซูยวนก็ชะโงกหน้าจากด้านหลังมาอยู่ตรงหน้าแล้ว
ภาพของซูยวนสะท้อนอยู่ในรูม่านตาของเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ลมหายใจพลันหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว
นาน ๆ ทีสาวน้อยจะจริงจังขึ้นมาสักครั้ง
“ผู้หญิงคนนั้นไม่มีพลังผีร้าย แถมยังไม่เหมือนชาวบ้านพวกนั้นที่ให้ความรู้สึกเหมือนตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง บางทีเธออาจยังเป็นมนุษย์อยู่ก็ได้”
“หัวหน้าทีมรู้เรื่องเยอะนี่ครับ แล้วรู้ไหมว่ามีคนเคยเข้ามาในป่าหมอกแดงหรือเปล่า?”
ซูยวนยื่นมือมาโบกไปมา “หัวหน้าทีม?”
จี้หลิ่นได้สติกลับมาแล้วส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้”
แบบนี้ก็ยุ่งยากแล้วสิ
ในเมื่อแม้แต่จี้หลิ่นยังไม่รู้ ก็แปลว่าตลอดเจ็ดปีนี้ต้องไม่มีใครเข้ามาแน่
หรือว่าเธอเข้ามาเมื่อเจ็ดปีก่อน?
อยู่ในสถานที่ที่ไม่ใช่ทั้งคนทั้งผีมานานเจ็ดปีแล้วยังมีชีวิตอยู่ได้ นี่เป็นไปได้หรือ?
ทั้งสองกลับมาถึงที่พัก คนกลุ่มใหญ่ของชาวบ้านกองกันอยู่หน้าประตู พวกเขาพยายามจะบุกเข้าไปหลายครั้ง แต่ก็ดูเหมือนจะกลัวอะไรบางอย่าง จึงไม่ยอมเข้าไปเสียที
“ป้าหม่าอยู่ไหน? คืนพรุ่งนี้เป็นวันสำคัญ แล้วเจ้าตัวหายไปไหน?”
“ได้ยินว่าบ้านป้าหม่ามีคนนอกพักอยู่ หรือคนพวกนั้นจะโลภทรัพย์สินของบ้านเจ้าที่ดิน เลยฆ่าคนชิงทรัพย์กัน?”