สหพันธ์ปิดล้อมป่าหมอกแดง ผู้เล่นในเว็บบอร์ดต่างถกเถียงกันอย่างออกรส
ผู้ที่ถูกดึงเข้าไปในเหตุการณ์ครั้งนี้ล้วนเป็นอัจฉริยะของสหพันธ์ ที่ประชุมจึงมีมติให้ส่งกองยานรบของสหพันธ์ไปยังป่าหมอกแดง เพื่อค้นหาวิธีเข้าไปในนั้น
“ไม่คิดเลยว่าเราจะได้ออกปฏิบัติภารกิจด้วยกันอีก” เหลยจ้านยืนอยู่บนยานรบของสหพันธ์ หันไปมองเมิ่งเต๋อที่อยู่ข้างกาย
เมิ่งเต๋อมองสถานที่ซึ่งคุ้นตาขึ้นทุกที
หากเลือกได้ ไม่มีใครอยากมาที่นี่
“ไม่คิดเลยว่าความผิดปกตินั่นจะยังมีชีวิตอยู่” เมิ่งเต๋อต่อยเปรี้ยงลงบนเปลือกหุ้มโลหะผสมอะลูมิเนียมความแม่นยำสูง ดวงตาเผยความโกรธที่ปิดไม่มิด
เหลยจ้านถอนหายใจ “น่าเสียดายเรื่องซินเม่ยจริง ๆ”
“หุบปาก ห้ามพูดถึงเธอ” เมิ่งเต๋อแค่นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ แววตาเย็นชาอย่างที่หาได้ยาก
“เป็นพวกเราที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด”
เหลยจ้านไม่พูดต่อ
เรื่องในปีนั้น พวกเขาล้วนมีส่วนต้องรับผิดชอบ
“เป็นความผิดของพวกความผิดปกตินั่นทั้งนั้น!”
เมื่อ 7 ปีก่อน หลังหมอกแดงปรากฏขึ้น พวกความผิดปกติก็หายสาบสูญไปในพริบตา ทว่าป่าหมอกแดงกลับถูกกำหนดให้เป็นเขตหวงห้าม
พวกเขาไม่เคยกลับมายังสถานที่แห่งความโศกเศร้านี้อีกเลย
“พลเอก เรามาถึงแล้วครับ”
“ลดระดับความสูง”
กองยานรบของสหพันธ์ปรากฏขึ้นเหนือป่าหมอกแดง เมื่อระดับความสูงลดลง ประตูยานก็เปิดออก ทุกคนเริ่มโรยตัวลงไปอย่างรวดเร็ว
ไม่ไกลนัก จี้ชวนฟังคนด้านหลังรายงานความเคลื่อนไหวของสหพันธ์
เขาแค่นหัวเราะอย่างเหยียดหยาม “พวกหน้าซื่อใจคดจากสหพันธ์นี่ ถึงกับเสแสร้งส่งคนมาด้วย”