แนบชิดกับแผงอกของเขา ซูยวนได้กลิ่นหอมเย็นเยียบแปลกประหลาดจากกายเขาอย่างชัดเจน คล้ายผ่านการรมกลิ่นมาเป็นพิเศษ ต่อให้มีเสื้อผ้ากั้นอยู่ ก็ยังสัมผัสความอบอุ่นของคนเป็นไม่ได้แม้แต่น้อย
ซูยวนรออยู่นานก็ยังไม่ได้รับปฏิกิริยาจากหลินเย่ จึงเริ่มสงสัยว่าตัวเองใช้วิธีผิดหรือเปล่า
คราวนี้ชักกระอักกระอ่วนแล้ว จะเป็นฝ่ายปล่อยมือเองดีไหม หรือกอดต่อไปดี?
“หมายเลข 04 ปล่อยมือ”
เสียงของหลินเย่ทุ้มต่ำ ลมหายใจเย็นเยียบทำให้ขนอ่อนตรงต้นคอของซูยวนลุกชัน
เธอรีบปล่อยมือทันที ขนตายาวยังมีหยาดน้ำตาเกาะอยู่ มองหลินเย่อย่างน่าสงสารและอดกลั้น ก่อนก้มหน้าลง เอ่ยด้วยเสียงสะอื้น “ขะ... ขอโทษค่ะ ท่านผู้จัดการ”
“ฉันแค่กลัวมากเกินไป”
“ขอบคุณคุณค่ะ”
ซูยวนก้มคำนับ 90 องศาเพื่อแสดงความขอบคุณ ในใจครุ่นคิดว่าควรเปลี่ยนวิธีหรือไม่
“ขอบคุณ?”
ราวกับได้ยินคำที่ไม่คุ้นเคยอย่างยิ่ง หลินเย่ก้มตามองขนตาสั่นระริกของหญิงสาว คล้ายกำลังพิจารณาของสะสมชิ้นหนึ่งที่น่าสนใจ
【ติ๊ง! ค่าความประทับใจ +5!】
【ค่าความประทับใจปัจจุบัน: 5】
อ้าว ได้ผลจริงด้วย
ซูยวนคิดจะฉวยโอกาสไล่ตาม เพิ่มค่าความประทับใจอีกสักหน่อย
ตามปกติที่ผ่านมา เมื่อค่าความประทับใจถึงประมาณ 15 ก็จะมีคำแนะนำสำหรับพิชิตเป้าหมายปรากฏขึ้น
แต่ในวินาทีถัดมา ไออาถรรพ์สายหนึ่งก็ปกคลุมเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ร่างกายขยับไม่ได้ แข็งทื่อราวกับหุ่นเชิด
หลินเย่ขยับนิ้วเพียงเล็กน้อย ร่างของเธอก็ลอยขึ้นทันที ถูกบังคับให้เคลื่อนไปข้างหน้าและสบตากับเขา
“หมายเลข 04 เก็บความคิดสกปรกของคุณเสีย คุณมั่นใจในตัวเองเกินไปแล้ว”
มือเย็นเยียบราวน้ำแข็งแตะลงบนใบหน้าเธอ ไร้ซึ่งเจตนาปลอบโยน กลับดูคล้ายกำลังสะกดกลั้นแรงกระตุ้นบางอย่าง