หลังซูยวนจากไป ผู้จัดการโถงใหญ่ไม่ได้เดินออกไปทันที กลับมองหมายเลข 03 ด้วยแววชื่นชม
“หมายเลข 03 ผลงานเป็นอันดับหนึ่ง รักษาผลงานต่อไปนะ”
หมายเลข 03 รู้สึกปลื้มปริ่มจนแทบทำตัวไม่ถูก ความยินดีเอ่อล้นจากก้นบึ้งหัวใจ เธอลุกขึ้นกล่าวขอบคุณที่หัวหน้าชื่นชม
ไม่คิดเลยว่าดันเจี้ยนระดับซีจะง่ายกว่าดันเจี้ยนระดับดีตั้งมากมาย
หมายเลข 03 ยังไม่ทันได้ดีใจมากนัก ก็ได้ยินชายหนวดเคราครึ้มหมายเลข 09 เอ่ยขึ้น
“อย่าเพิ่งดีใจไป”
ดวงตาซ้ายที่เขาหลุบต่ำเปล่งแสงสีแดงจาง ๆ วูบผ่านไป เขาเงยหน้าขึ้น สีหน้าเคร่งขรึม “ตอนที่ฉันเข้าดันเจี้ยนระดับซีครั้งแรก ก็เคยคิดแบบเดียวกับคุณ”
แต่สุดท้าย เขากลับเป็นคนเดียวที่รอดชีวิต
“คนที่เข้าดันเจี้ยนระดับซีเป็นครั้งที่สอง จะถูกจัดให้อยู่ในทีมของคนที่เข้าไปครั้งแรก นี่เป็นธรรมเนียม”
“จุดประสงค์ก็เพื่อเตือนทุกคนว่า ที่นี่คือโลกผีร้าย ไม่ใช่อารยธรรมมนุษย์”
ยิ่งเป็นสถานที่ที่ให้ความสำคัญกับกฎและระเบียบมากเท่าไร ก็ยิ่งห้ามฝ่าฝืนกฎมากเท่านั้น
หมายเลข 07 พยักหน้ารัว ๆ “จริงด้วย เมื่อเช้านี้ยังมีผีร้ายจงใจหาเรื่อง พอหาเรื่องไม่สำเร็จก็คิดจะ...กินคน”
เขาแสดงสีหน้าโล่งใจ “โชคดีที่ท่านผู้ว่าการมาด้วยตัวเอง แล้วลงโทษลูกค้าที่ทำผิดกฎ”
ความยินดีในใจหมายเลข 03 ถูกสาดน้ำเย็นใส่ มือที่กำตะเกียบแน่นขึ้นเล็กน้อย
ทำผลงานสู้เธอไม่ได้ ก็เลยจงใจพูดให้เสียกำลังใจ
คอยดูเถอะ รอให้เธอได้เป็นพนักงานขายยอดเยี่ยมเมื่อไร เธอจะเดินเชิดหน้าไปทั่วธนาคารเลย