ซูยวนเหลือบมองเพียงแวบเดียว ใบหน้าในความทรงจำพลันซ้อนทับกับคนตรงหน้า
เพื่อนร่วมห้องสมัยมหาวิทยาลัย
อันยาราวกับได้พบญาติ ความหวาดกลัวจึงบรรเทาลงไม่น้อย “คุณ... คุณก็เจอเหตุการณ์ผีร้ายเหมือนกันเหรอ?”
ฉินเฉิงไม่คิดว่าทั้งสองจะรู้จักกัน แต่พอรู้จักกัน เรื่องก็ยิ่งจัดการง่ายขึ้น
“ท่านนี้เป็นเจ้าหน้าที่จากสำนักงานใหญ่สหพันธ์” ฉินเฉิงแนะนำสั้น ๆ
อันยาเผยสีหน้าประหลาดใจ ก่อนจะตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว “เจ้าหน้าที่ คุณได้รับพลังแล้วเหรอ?”
เธอก้มหน้าลง “ดีจังเลย”
“หลังโรงเรียนถูกทำลาย เพื่อนร่วมชั้นหลายคนถูกลากเข้าไปในดันเจี้ยนผีร้าย ทุกคนต่างใช้ชีวิตได้ดี มีแค่ฉันที่ยังเป็นคนธรรมดา”
ซูยวนไม่คิดว่าตัวเองใช้ชีวิตได้ดีสักนิด “พักเรื่องรำลึกความหลังไว้ก่อน เล่าเหตุการณ์ผีร้ายที่คุณเจอมาเถอะ”
ที่ฉินเฉิงให้อันยาเข้ามา ก็คงเพราะต้องการให้อันยาเล่าเหตุการณ์เช่นกัน
“จริงด้วย คุณอันยา เล่าสถานการณ์ให้ฟังหน่อย” ฉินเฉิงรีบควบคุมสถานการณ์ แล้วเสริมต่อทันที “หลังผีร้ายปรากฏขึ้น ผู้เล่นที่หลุดออกจากดันเจี้ยนมาได้ คนธรรมดาแทบไม่มีทางได้น้ำยาชำระล้างระดับสูง คงเป็นเพราะผู้มีพลังถูกพลังผีร้ายกัดกร่อนอย่างหนักจนจิตใจสับสน แล้วจงใจก่อความวุ่นวาย”
คำพูดนี้กล่าวให้จี้หลิ่นฟัง
ไม่ว่าอย่างไร เรื่องแบบนี้ก็ไม่มีทางเปิดเผยความจริงให้คนธรรมดารู้ได้
ในบรรดาสำนักงานสหพันธ์ทุกสาขา นอกจากฉินเฉิงซึ่งเป็นหัวหน้าสาขาแล้ว ก็มีเพียงสมาชิกหน่วยผู้มีพลังพิเศษที่หนึ่งของสาขาเท่านั้นที่รู้ความจริงเรื่องผีร้ายปรากฏขึ้นในโลกจริง
คำอธิบายที่สำนักงานสหพันธ์ใช้บอกคนอื่น ๆ ล้วนเป็นเรื่องผู้มีพลังสร้างความวุ่นวาย