เมื่อนำเวลาที่ทุกคนจะเข้าไปในดันเจี้ยนผีร้ายครั้งถัดไปมาคำนวณรวมกัน ภารกิจครั้งนี้จึงมีกรอบเวลา 2 วัน
หลังจากนั้น สมาชิกหน่วยที่หนึ่งของสาขาซึ่งเคยเข้าไปในดันเจี้ยนก่อนหน้านี้จะต้องเข้าไปในดันเจี้ยนผีร้ายอีกครั้ง
จู่ ๆ คนเป็น ๆ หายตัวไปในเขตโลจิสติกส์ ย่อมก่อให้เกิดความโกลาหล และทำให้ผีร้ายที่ซ่อนอยู่ในเงามืดระแวดระวังตัวขึ้นแน่
ดังนั้น พวกเขาต้องหาต้นตอให้พบภายใน 2 วัน
เช้าวันถัดมา
ทั้งห้าคนหิ้วสัมภาระของตัวเอง ยืนอยู่หน้าทางเข้าเขตโลจิสติกส์ รอให้อันยาไปทักทายพนักงานรักษาความปลอดภัย
“หัวหน้าทีม เราจำเป็นต้องแต่งตัวแบบนี้จริง ๆ เหรอ?” ฉินอวี่ดึงเสื้อผ้าเก่า ๆ ขาดรุ่งริ่งสีเทาหม่นที่เต็มไปด้วยรอยปะบนตัวอย่างไม่สบอารมณ์
หล่อขนาดนี้ แต่ต้องมาใส่เสื้อผ้าขาด ๆ
มันสมเหตุสมผลตรงไหน?
ผมยาวเป็นลอนสีน้ำตาลแดงของอันหลานสะดุดตาเกินไป เธอจึงตั้งใจสวมวิกผมสั้นสีดำ เพื่อลดความคมเข้มของใบหน้าลง
ประวัติที่เตรียมไว้ระบุว่าเธอเป็นหญิงโสดที่เพิ่งคลอดลูก ออกมาหางานทำเพื่อหาเงินซื้อนมผงให้ลูก
เฟิงเย่าเหมาะกับบทบาทนี้อย่างคาดไม่ถึง เดิมทีเขาก็ไม่เป็นที่สังเกตอยู่แล้ว ทั้งยังไม่ชอบเปิดเผยใบหน้า พอสวมหมวกยืนอยู่ตรงนั้น ก็เหมือนผู้ลี้ภัยไม่มีผิด
ซูยวนดึงชุดนักเรียนเก่าที่อันยาให้มานิดหนึ่ง
ในบรรดาพวกเขา เธอแต่งตัวสะดุดตาที่สุด แต่กลับดูเป็นธรรมชาติที่สุด
ไม่มีเหตุผลอื่น นอกจากบรรยากาศรอบตัวเธอเป็นธรรมชาติเกินไป!
รับบทอะไรก็เหมือนบทนั้น
จี้หลิ่นมีบุคลิกโดดเด่นเกินไป จึงรับบทเป็นพนักงานออฟฟิศที่ถูกเลิกจ้าง หางานไม่ได้ พอเห็นเขตโลจิสติกส์ประกาศรับคนก็เลยมาสมัครเป็นพนักงานชั่วคราวก่อน