ชายคนหนึ่งสวมชุดทำงานสีน้ำเงินเข้ม ยืนหันหลังให้ทั้งสอง มือทั้งสองกุมใบหน้าไว้ คล้ายกำลังพึมพำอะไรบางอย่าง
เสียงหัวเราะแปลกประหลาดดังออกมาจากช่องท้องของเขา
ผู้จัดการไม่อยากให้จี้หลิ่นคิดว่าเขตโลจิสติกส์ไร้ระเบียบ จึงรีบก้าวเข้าไปตรวจดู ทว่าเพิ่งยื่นมือออกไปก็รู้สึกเจ็บแปลบที่คอ ก่อนจะหมดสติล้มลงกับพื้น
จี้หลิ่นปิดประตู สีหน้าเย็นชา
ชายคนนั้นค่อย ๆ หันกลับมา สิ่งที่กุมอยู่ในมือทั้งสองคือหนังใบหน้าสดใหม่แผ่นหนึ่ง
หนอนขาวซีดเริ่มเลื้อยชอนไชออกมาจากใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดเนื้อฟอนเฟะ ฟันขาวโพลนเผยอแยกออกจากกันอย่างผิดธรรมชาติ “เจอแล้ว ฮ่า ๆ—”
“น่าสนใจ”
“พวกแกหนีไม่รอดหรอก!”
จี้หลิ่นยกมือขึ้นอย่างฉับไว “ปัง!” กระสุนที่แฝงพลังสายฟ้าสีม่วงจางพุ่งเข้าเจาะศีรษะชายคนนั้นอย่างแม่นยำ
ศีรษะของเขาหงายไปด้านหลังเก้าสิบองศา ก่อนจะผงกกลับขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาว่างเปล่า ราวกับซากศพเดินได้
เป็นหุ่นเชิด!
แต่หุ่นเชิดพูดไม่ได้ เว้นเสียแต่ว่า...
จี้หลิ่นกวาดตามอง ก่อนจะล็อกเป้าไปยังหน้าต่างที่ถูกม่านบังไว้ แล้วก้าวยาว ๆ เข้าไปหา ใช้มือข้างเดียวยันขอบหน้าต่าง กระโดดออกไปอย่างง่ายดาย
ด้านนอกไร้ผู้คน มีเพียงเสียงพูดคุยแผ่วเบาดังมาไกล ๆ
หนีไปแล้ว
ที่นี่...ไม่ถูกต้อง!
จี้หลิ่นรีบโทรผ่านสายรัดข้อมือไปหาเฟิงเย่า
“……”
เมื่อปลายสายรับแล้วกลับไม่มีเสียงใด ๆ
“เริ่มปฏิบัติการกวาดล้างเดี๋ยวนี้ พวกเราเปิดเผยตัวแล้ว”
“——”
จี้หลิ่นพยายามติดต่อฉินอวี่กับซูยวน แต่ไม่มีการตอบรับเลย
มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว คือมีสนามแม่เหล็กพิเศษส่งผลกระทบอยู่รอบตัวพวกเขา