“เสวี่ยเอ๋อร์!” สีหน้าฮูหยินฉีพลันเปลี่ยน รีบก้าวเข้าไปประคองฉีเสวี่ยให้ลุกขึ้นจากร่างฉีเป่ยเจี๋ย แล้วหันไปตำหนิเสียงเข้ม “พวกเจ้าตาบอดกันหมดหรือไร? มองไม่เห็นคุณหนูพุ่งเข้ามาหรือ!”
องครักษ์ที่ลงมืออยู่ทั้งสองฝั่งกำลังจะขอรับโทษ ผู้บัญชาการจั่วก็เดินเข้ามา ประสานมือกล่าวขออภัย “ขอฮูหยินโปรดอภัยด้วยขอรับ การลงโทษคุณชายรองเป็นคำสั่งของฮูหยินผู้เฒ่า พวกข้าน้อยเพียงทำตามคำสั่ง คุณหนูรองพุ่งเข้ามากะทันหัน พวกข้าน้อยจึงตอบสนองไม่ทัน พลั้งมือทำให้คุณหนูรองบาดเจ็บขอรับ”
กล่าวจบ เขาก็หันไปสั่งการ “ลงโทษด้วยกฎตระกูลฉีด้านนอกศาลบรรพชน ห้ามผู้ใดเข้าใกล้ผู้ถูกลงโทษภายในระยะเจ็ดก้าว เชิญฮูหยินกับคุณหนูออกไป”
องครักษ์สองนายสบตากัน ก่อนเดินไปหยุดตรงหน้าฮูหยินฉี แล้วเอ่ยอย่างนอบน้อม “ขอเชิญฮูหยินกับคุณหนูรองออกไปเดี๋ยวนี้ขอรับ”
ความโกรธฉายชัดบนใบหน้าฮูหยินฉี
นางประคองฉีเสวี่ยที่เจ็บจนตัวสั่น ก่อนมองฉีเป่ยเจี๋ยซึ่งกำลังถูกลงโทษ ความเจ็บปวดใจและความแค้นพุ่งถึงขีดสุดพร้อมกัน
“ท่านแม่... ท่านแม่...” ฉีเป่ยเจี๋ยกัดฟัน เอ่ยเสียงสั่น “พาเสวี่ยเอ๋อร์ไปเถิด ข้า... ข้าไม่เป็นไร...”
“เป่ยเจี๋ย...” ฮูหยินฉีพลันทรุดใจ “เป็นแม่ไร้ความสามารถ คุ้มครองเจ้าไว้ไม่ได้”
ฉีเป่ยเจี๋ยส่ายหน้า เหงื่อไหลพรั่งพรู
เขาฝืนจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าพลองที่ฟาดลงมาอย่างฉับพลันกลับกลืนคำพูดที่ยังไม่ทันเอ่ยให้กลายเป็นเสียงร้องโหยหวน “อ๊าก!”
ฮูหยินฉีเจ็บปวดใจ เผลอก้าวไปข้างหน้า “เป่ยเจี๋ย!”
“ฮูหยิน” องครักษ์ขวางนางไว้
ฮูหยินฉีกำมือแน่น หลับตาลงชั่วครู่ ทั้งเจ็บปวดทั้งแค้นเคือง