ยามองค์หญิงใหญ่เข้าวังกราบทูลเรื่องสิ่งของที่ยึดมาได้ ระหว่างทางนางพบองค์รัชทายาทซึ่งกำลังเร่งรุดออกจากวัง
อาหลานทั้งสองพบกันตรงประตูวัง
องค์รัชทายาทเซียวเฉิงเจ๋อสวมฉลองพระองค์ลายงูเหลือม ก้าวเดินอย่างเร่งร้อน เบื้องหลังมีชายหนุ่มชุดเขียวติดตามอยู่ผู้หนึ่ง รูปลักษณ์องอาจคมคาย เป็นเสิ่นอี้ บุตรชายคนโตโดยสายตรงแห่งตระกูลเสิ่น
สีหน้าร้อนรนของทั้งคู่แทบไม่ต่างกัน ราวกับฟ้ากำลังจะถล่มลงมา
องค์หญิงใหญ่หยุดฝีเท้า เลิกคิ้วเล็กน้อย “องค์รัชทายาทเร่งร้อนถึงเพียงนี้ คิดจะไปที่ใดหรือ?”
เซียวเฉิงเจ๋อหยุดฝีเท้า สีหน้าบึ้งตึง “เสด็จอาหญิง เมื่อครู่เสด็จไปตระกูลเสิ่นมาหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
องค์หญิงใหญ่พยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ
ใจเซียวเฉิงเจ๋อหนักอึ้ง “ผลเป็นเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ?”
องค์หญิงใหญ่แย้มยิ้ม พลางโบกมือ “ทหาร จับกุมเสิ่นอี้!”
องครักษ์หลวงสองนายก้าวออกมาจากด้านหลัง แล้วหันไปหาเสิ่นอี้ “ขอท่านผู้บัญชาการเสิ่นจงยอมจำนนแต่โดยดี”
“เสด็จอาหญิง!” สีหน้าเซียวเฉิงเจ๋อเขียวคล้ำ “เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้? ตระกูลเสิ่นจงรักภักดีต่อข้ามาโดยตลอด—”
“จงรักภักดีต่อเจ้าหรือ?” องค์หญิงใหญ่เลิกคิ้วสูง “ในยามเช่นนี้ องค์รัชทายาทควรระมัดระวังวาจาให้ดี”
เซียวเฉิงเจ๋อชะงัก พลันตระหนักว่าตนพูดผิด จึงรีบแก้ตัว “เสด็จอาหญิง ใต้เท้าเสิ่นจงรักภักดีต่อเสด็จพ่อมาตั้งแต่เข้ารับราชการ เขา—”
“องค์รัชทายาท” องค์หญิงใหญ่ถอนหายใจ ก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วตบบ่าเขาเบา ๆ “ข้าจะเข้าวังไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท หากมีสิ่งใดอยากพูด ก็ไปกราบทูลต่อพระพักตร์เถิด พูดกับข้าไปก็ไร้ประโยชน์”
“เสด็จอาหญิง!” เซียวเฉิงเจ๋อลดเสียงลง น้ำเสียงเจือแวววิงวอน “เฉิงเจ๋อขอให้คำมั่นว่า ขอเพียงช่วยตระกูลเสิ่นให้พ้นคราวนี้ ภายหน้าข้าจะปฏิบัติต่อเสด็จอาหญิงอย่างดี เห็นเสด็จอาหญิงเป็นญาติสนิท ขอเสด็จอาหญิงเห็นแก่ข้า ปล่อยตระกูลเสิ่นไปเถิด”