ฉีเยว่เดินผ่านฮูหยินฉีผู้ชราไปโดยไม่ใส่ใจ ก่อนจะไปนั่งลงบนที่นั่งข้างองค์หญิงใหญ่หนิงฮวา แล้วอดบ่นในใจไม่ได้ว่า 【ฉันมีชีวิตมาหลายสิบปี คนอื่นล้วนเป็นฝ่ายคำนับฉัน】
【คนที่มีคุณสมบัติพอให้ฉันคำนับ นอกจากพวกที่ตายไปแล้ว ก็ยังไม่มีใครเกิดมา】
【พวกชนชั้นสูงแห่งแคว้นต้าโจวนี่ช่างกลับหัวกลับหางกันเสียจริง】
องค์หญิงใหญ่หนิงฮวาสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ หันมามองนางอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
มิใช่หูแว่ว
เป็นเสียงของฉีเยว่จริง ๆ
ทั้งที่นางไม่ได้ขยับปาก เสียงเหล่านี้ดังมาจากที่ใดกัน?
ชนชั้นสูงแห่งแคว้นต้าโจวกลับหัวกลับหางอย่างนั้นหรือ?
วิธีพูดเช่นนี้ ท่าทีที่ไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเช่นนี้ มีเพียงผู้ที่อยู่ในตำแหน่งสูงมานานเท่านั้นจึงจะเป็นเช่นนี้
บุตรสาวสายตรงที่จวนโหวเจิ้นเป่ยตามกลับมา แท้จริงแล้วมีที่มาอย่างไรกันแน่?
องค์หญิงใหญ่หนิงฮวากวาดตามองรอบด้านอย่างแนบเนียน พบว่าทุกคนกำลังมองฉีเยว่ด้วยแววตาดูแคลน บ้างขมวดคิ้ว แสดงสีหน้าเหลือเชื่อ เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจที่ฉีเยว่ไม่คำนับแล้วยังนั่งลงตามใจชอบ
นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ
พวกเขาไม่ได้ยินเสียงเมื่อครู่นี้หรือ?
องค์หญิงใหญ่หนิงฮวาทั้งสงสัยทั้งหวาดหวั่น พยายามสงบสติ แล้วก็ได้ยินเสียงเตือนของฮูหยินฉีดังขึ้นอีกครั้ง “ฉีเยว่ เจ้ากำลังทำอะไร? อยู่ต่อหน้าองค์หญิงใหญ่ จะนั่งลงโดยไม่คำนับได้อย่างไร? ต่อให้เจ้าไม่เคยเรียนรู้ธรรมเนียม ก็ควรรู้จักลำดับสูงต่ำ—”