เสิ่นเซียวตัวแข็งค้างอยู่นาน ราวกับตกตะลึงจนมึนงงไปหมด ในหัวมีแต่คำพูดของบ่าวรับใช้ที่ว่า องค์หญิงใหญ่ทรงนำคนมาด้วยพระองค์เอง... ไม่สิ หากฮ่องเต้มีพระประสงค์จะยึดทรัพย์ตระกูลเสิ่นจริง คงไม่มีทางให้องค์หญิงใหญ่เป็นผู้นำคนไป
ในเมืองหลวงมีใครบ้างไม่รู้ว่าราชบุตรเขยเสิ่นกับองค์หญิงใหญ่หนิงฮวารักใคร่กลมเกลียวกันยิ่ง นางจะมายึดทรัพย์ตระกูลเสิ่นได้อย่างไร?
เมื่อมีนางอยู่ ตระกูลเสิ่นย่อมไม่มีทางเกิดเรื่อง
เสิ่นเซียวให้บ่าวรับใช้ประคองลุกขึ้น ก่อนจะมองฉีเยว่ด้วยสายตาเย็นชา “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเจ้าหรือไม่?”
ฉีเสวี่ยมองฉีเยว่เช่นกัน ใบหน้าซีดขาว ขอบตาแดงก่ำ “พี่หญิง เรื่องนี้เป็นฝีมือท่านหรือ? ก่อนท่านกลับมา ตระกูลเสิ่นก็อยู่ดี ๆ เหตุใดพอท่านกลับมา ตระกูลเสิ่นถึงเกิดเรื่องขึ้น?”
“เจ้าป่วยหนักหรือ?” ฉีเยว่มองนางราวกับมองคนโง่ “ราชโองการยึดทรัพย์ตระกูลเสิ่นเป็นฮ่องเต้ที่ทรงมีพระบัญชา เกี่ยวอะไรกับข้า? หากฮ่องเต้ทรงฟังคำข้าได้ คนแรกที่ข้าจะขอให้ทรงออกพระบัญชาก็คือส่งเจ้าและเสิ่นเซียวไปเน่าเป็นหนอนในคูน้ำ รักใคร่กันให้เต็มที่ แล้วขังอยู่ด้วยกันไปชั่วชีวิต อย่าได้แยกจากกันอีก”