เมื่อเสิ่นเซียวกลับถึงบ้าน ที่นั่นก็วุ่นวายโกลาหลไปหมดแล้ว
กองทหารองครักษ์หลวงจำนวนมหาศาลเฝ้าอยู่หน้าประตูตระกูลเสิ่น ภายในจวนมีเสียงร่ำไห้และวิงวอนดังชัดเจน ใบหน้าของเขาซีดเผือด เร่งฝีเท้าสามก้าวรวบเป็นสองก้าวไปถึงหน้าประตู ทว่ากลับถูกขวางไว้ “กองทหารองครักษ์หลวงรับพระบัญชาให้ทำคดี ผู้ไม่เกี่ยวข้องโปรดหลีกทาง!”
“ข้าคือเสิ่นเซียว คุณชายรองแห่งตระกูลเสิ่น—”
“คุณชายรองหรือ?” นายกองคนหนึ่งได้ยินดังนั้น ก็เดินมาจากประตูข้าง สำรวจเสิ่นเซียวตั้งแต่หัวจรดเท้า “จับตัวไว้”
องครักษ์หลวงสองนายเข้าควบคุมตัวเขาทันที
“ปล่อยข้า!” เสิ่นเซียวดิ้นรน “ข้าจะเข้าเฝ้าองค์หญิงใหญ่! ข้าจะเข้าเฝ้าองค์หญิงใหญ่!”
“พาตัวเข้าไป”
ไม่นานนัก เสิ่นเซียวก็ถูกคุมตัวไปยังลานด้านหน้าของตระกูลเสิ่น เขาเห็นมารดา น้องสาวสองคน น้องชายสี่คน และเสิ่นเจาหมิงผู้เป็นอาของตน
ทุกคนถูกกดให้อยู่กับพื้น ใบหน้าหม่นหมองสิ้นหวัง
หีบใส่ทองคำ เงิน และหยกจำนวนแล้วจำนวนเล่าถูกยกออกมาจากคลัง เมื่อเปิดหีบออก อัญมณีที่ส่องประกายระยิบระยับก็พร่างพรายจนแสบตา ทองคำและเงินเรียงรายเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบอยู่ในหีบ หีบนับไม่ถ้วนทำให้ขาทั้งสองข้างของเสิ่นเซียวอ่อนยวบ แทบทรุดลงกับพื้น