ตอนนี้เป็นช่วงพิเศษจริงๆ ฟู่เหยาก็ไม่ได้คิดจะจัดการเฉินเหม่ยฮุ่ยให้สิ้นซากจริงๆ หรอก นางมองเฉินเหม่ยฮุ่ย แล้วพูดจบเรื่องนี้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"เรื่องวันนี้จบแค่นี้ ฉันรู้ว่าเธอถึงจะเอาแต่ใจนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้เป็นคนที่คิดแยกจากแนวทางส่วนรวม"
เฉินเหม่ยฮุ่ยที่เดิมทีตื่นตระหนก พอได้ยินคำพูดนี้ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วมองฟู่เหยาด้วยสายตาที่ซับซ้อน ฟู่เหยาไม่สนใจนาง พูดต่อ
"เราทุกคนเป็นเพื่อนบ้านกัน เจอกันบ่อยๆ ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ ก็พูดกันดีๆ ฉันเชื่อว่าพี่ไห่เซี่ยเองก็ไม่ใช่คนที่ไร้เหตุผล"
ฟู่เหยาหยุดไปครู่หนึ่ง สายตาคมเย็นมองเฉินเหม่ยฮุ่ย
"แต่ถ้าคราวหน้าเธอเอาแต่หาเรื่อง แล้วลากฉันไปด่าด้วย ฉันคงไม่พูดดีๆ แบบนี้อีก"
"พี่ไห่เซี่ย เราไปกันเถอะ หนูหนูน่าจะตื่นแล้ว.."
ฟู่เหยาพูดจบ ก็ดึงแขนเหลียวไห่เซี่ย
เหลียวไห่เซี่ยส่งเสียงหึใส่เฉินเหม่ยฮุ่ยอย่างเย่อหยิ่ง แล้วสะพายถังปุ๋ยรีบจากไป
เฉิงจี้ยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าเย็นชาพูดว่า "เรื่องราดปุ๋ย ฉันจะรายงานให้ฝ่ายเสบียงทราบ ตรงไหนผิดก็ต้องแก้ไข"
เฉิงจี้พูดจบ สายตาเฉยเมยกวาดมองเฉินเหม่ยฮุ่ย แล้วหันหลังตามฟู่เหยาเข้าไปในบ้าน
คนที่ยืนดูรอบๆ เห็นตัวละครหลักจากไปแล้ว ก็แยกย้ายกันกลับ
เพียงแต่ปากก็อดบ่นไม่ได้ "ภรรยาอาจารย์เฉิงดูอายุน้อยๆ แต่ปากคอจัดจริงๆ พูดทีละประโยค ต่อไปอย่าไปทำให้โกรธเด็ดขาด"