แสงยามเช้าสาดผ่านกระจกอย่างนุ่มนวลเข้าไปในห้อง
ฟู่เหยาถูกเฉิงจี้กอดไว้ หลับอย่างสนิท อกอุ่นๆ ของชายหนุ่มอุ่นกว่ากระเป๋าน้ำร้อนเสียอีก ทำให้หลับสบายอบอุ่นไปทั้งตัว
แต่ฉากอบอุ่นเช่นนี้ก็ถูกเสียงทะเลาะกันนอกบ้านกลบหายไปในไม่ช้า
"ถนนเส้นนี้ก็ไม่ใช่ของบ้านเธอสักหน่อย ทำไมฉันจะเดินไม่ได้?" เหลียวไห่เซี่ยตะโกนเสียงดัง
ฟู่เหยาขมวดคิ้ว ไม่อยากจะลืมตาขึ้นมาเท่าไร แต่เสียงของเหลียวไห่เซี่ยนอกบ้านทะลุทะลวงเข้ามาได้แรงเหลือเกิน ทั้งที่ห้องนี้เก็บเสียงก็ถือว่าดีแล้ว
เธอพยายามซุกหัวลงในอ้อมอกของชายหนุ่ม แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเท่าไร
นอนไม่หลับแล้ว ฟู่เหยาขยับตัว อยากลุกขึ้นไปฟังว่าเกิดอะไรขึ้น
เหลียวไห่เซี่ยเป็นคนใจกว้าง ถ้าทำให้เธอโกรธขนาดนี้ได้ ฟู่เหยาคาดว่า คงเป็นเพื่อนบ้านข้างๆ นั่นแหละ
แต่เฉิงจี้ข้างกายกลับไม่ยอมปล่อย เขาหลับตาอยู่ แล้วก็กวักมือดึงฟู่เหยาที่กำลังจะลุกขึ้นเข้ามากอดไว้ได้อย่างแม่นยำ เสียงยังแหบพร่าเพราะเพิ่งตื่น
"ไม่ต้องไปยุ่งกับพวกเขา เรานอนของเราต่อเถอะ"
ฟู่เหยามองท่าทางงัวเงียของเฉิงจี้แล้วอดยิ้มไม่ได้
ไม่น่าเชื่อว่าเมื่อสองสามวันก่อนนางยังคิดว่าผู้ชายคนนี้ไม่ชอบนอน ตื่นเช้าขนาดนั้น ที่แท้เฉิงจี้ก็แค่ถูกงานบังคับให้ต้องตื่นแต่เช้าเท่านั้นเอง
มองท่าทางกอดแน่นเหมือนปลาหมึกยักษ์ของชายหนุ่ม ฟู่เหยารู้ดีว่าช่วงเวลาสั้นๆ นี้คงหนีไม่พ้น
ฟู่เหยาถอนหายใจอย่างจนใจ หาท่านอนที่สบายขึ้น แต่หูก็ยังตั้งฟังเสียงนอกบ้านอยู่