ฟู่เหยาเปิดประตูบ้าน ก็เห็นถุงบิสกิตนมแคลเซียมวางอยู่ตรงกลางประตูพอดี มีผ้าเช็ดหน้าสะอาดรองไว้ข้างใต้
นางยื่นหัวออกไปมองรอบๆ แต่กลับไม่เห็นใครเดินผ่านมา
“แปลกจริงอะไรขนาดนี้ วางไว้แบบนี้ได้ยังไง? คงไม่มีใครทำตกหรอกนะ แล้วยังมีผ้าเช็ดหน้าอีก หรือว่าจะเป็นพี่ไห่เซี่ย?”
ฟู่เหยายืนรออยู่ที่หน้าประตูสักพัก เห็นว่าไม่มีใครออกมา ก็ได้แต่หยิบบิสกิตกับผ้าเช็ดหน้ากลับเข้าไปในบ้าน พลางบ่นพึมพำไม่หยุด
เฉิงจี้กำลังเก็บของที่เอามาจากเฉิงเว่ยฮวาเมื่อวานในครัว พอได้ยินเสียงฟู่เหยา ก็วางมีดเดินออกมา
“เกิดอะไรขึ้น?”
“นี่ ดูสิ วางไว้หน้าบ้านเรา ไม่รู้ว่าใครเอามา ถ้าเป็นพี่ไห่เซี่ยจริง ทำไมไม่เคาะประตูมาบอกล่ะ?”
พูดถึงโจว โจวก็มาถึง ฟู่เหยายังสงสัยอยู่เลย เสียงเคาะประตูดังมาจากข้างนอก
“เสี่ยวฟู่ อาจารย์เฉิง” เหลียวไห่เซี่ยอุ้มหนูหนูอยู่ พยักหน้ายิ้มๆ
“เมื่อกี้ได้ยินเสียงมีดสับในครัว คิดว่าพวกคุณตื่นแล้ว ขอโทษนะ เช้านี้ทำเสียงดังรบกวน”
เหลียวไห่เซี่ยสีหน้าเต็มไปด้วยความผิด เอากระบุ๊กไม้ไผ่เล็กๆ ยื่นให้ฟู่เหยา
“นี่คือไข่ที่แม่ไก่แก่บ้านเราออกมา ไม่มากเท่าไหร่ กินเล่นนะ”
ฟู่เหยาแลกสายตากับเฉิงจี้ทันที ก็ตัดเหลียวไห่เซี่ยออกจากการเป็นคนให้บิสกิตได้ทันที
เพราะถ้าเป็นคนให้บิสกิตจริง คงไม่เอาไข่มาให้อีก
“ไม่ต้องหรอก พี่ไห่เซี่ย ใจดีเกินไปแล้ว จะขอโทษทำไมล่ะ พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย”