คิดหาวิธีรับมือกับซุนเฉียนเฉียนได้แล้ว ฟู่เหยาก็ลากเฉิงจี้เข้าห้องไป
"ถอดเสื้อผ้าออก"
ฟู่เหยาพูดเสียงเรียบแต่ทำเอาเฉิงจี้หนาแดงไปทั้งหน้า
"เร็วจังเลย..."
"หืม?" ฟู่เหยาเพิ่งหันหลังไปหยิบสายวัด เห็นเฉิงจี้ยังไม่ถอดเสื้อผ้า แถมยังทำท่าอาย ๆ อยู่ ก็ขมวดคิ้ว
"เป็นอะไรไป? ไม่ถอดเสื้อผ้าจะวัดขนาดได้ยังไง!" ฟู่เหยาเอียงคอ มองเฉิงจี้ด้วยสายตาที่ไม่เห็นด้วย
ส่วนเฉิงจี้ที่ได้ยินแบบนั้น เตรียมใจจะทำเรื่องใหญ่สามร้อยรอบ แต่ความร้อนแรงในตัวก็เย็นลงไปหมดในทันที
ภายใต้สายตาของฟู่เหยา เฉิงจี้จำใจถอดเสื้อผ้าออก มีเพียงฟันกรามด้านหลังที่น่าสงสารแทบจะถูกกัดจนแตก
ก็จริง สาวน้อยคนนี้ป้องกันเขาไว้ตลอด จะยอมปล่อยให้เขาได้ใจกะทันหันได้ยังไง?
อีกสามเดือน ให้เขารอไปก่อน ตอนนั้นไม่ว่าฟู่เหยาจะอ้อนวอนยังไง เขาก็จะไม่สนใจ
ฟู่เหยามองเฉิงจี้ที่หน้าดำคล้ำ ก็ทำปากจู๋ ผู้ชายคนนี้แปลกจริง ๆ จะทำเสื้อผ้าใหม่ให้ยังไม่อยากทำอีก
แต่หุ่นแบบนี้ก็ดีจริง ๆ นะ ดูตัวเลขบนสายวัดแล้ว ฟู่เหยาอดยิ้มออกมาไม่ได้
เฉิงจี้ตอนแรกยังหงุดหงิดอยู่ แต่พอมือเล็ก ๆ ของสาวน้อยมาลูบไปมาบนตัวเขา ความหงุดหงิดนั้นก็ค่อย ๆ จางหายไป กลับกลายเป็นความร้อนรุ่มในใจ
ปลายนิ้วของฟู่เหยาอุ่น ๆ กดลงบนตัวเขา รู้สึกเสียวซ่านไปหมด
โดยเฉพาะตอนวัดรอบเอว ฟู่เหยาโน้มตัวเข้ามาเกือบทั้งตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา และส่วนที่โดนปลายผมปัดก็สั่นสะเทือนไปหมด