พอทำกระโปรงเสร็จ ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
ฟู่เหยายืดคอที่เมื่อยล้าเล็กน้อย มองดูกางเกงและกระโปรงที่แขวนอยู่บนราวเสื้อผ้า ดวงตาเต็มไปด้วยความดีใจ
“ทำเสร็จแล้วเหรอ?” เมื่อได้ยินเสียงจักรเย็บผ้าในห้องเงียบลง เฉิงจี้ก็ผลักประตูเข้ามา
ฟู่เหยาพยักหน้า รอยยิ้มบนใบหน้าชัดเจนมาก
เฉิงจี้มองตามสายตาของเธอ ดวงตาแวววาวด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
“ทำไวมากเลย!”
“ก็พอได้น่ะ ฉันเพิ่งทำไปแค่สองตัวเอง!” ฟู่เหยาลูบหน้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“ไวจริงๆ นี่แค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง และกางเกงตัวนี้ฉันดูแล้ว ก็ไม่ต่างจากเสื้อผ้าสำเร็จรูปที่ขายข้างนอกเลย”
เฉิงจี้เป็นคนดูของเก่ง แค่เหลือบมองก็รู้ว่าฟู่เหยาทำรายละเอียดหลายอย่างไว้ดีมาก
“คุณก็แค่เอาใจฉัน” ฟู่เหยาทำปากยื่น หยิบเสื้อผ้าที่ทำเสร็จเมื่อวานออกมาจากตู้เสื้อผ้าด้วยอารมณ์ดี
“ดูสิ ฉันว่าจะจับคู่แบบนี้...” ฟู่เหยาพูดไม่หยุด โชว์ผลงานที่ทำเสร็จในช่วงสองวันนี้ให้เฉิงจี้ดู
เฉิงจี้มองเสื้อผ้าที่เข้ากันดีและออกแบบแปลกใหม่ ดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชม
“ฟู่เหยา คุณเคยคิดจะเรียนออกแบบเสื้อผ้าอย่างเป็นระบบไหม? ฉันว่าคุณมีความสามารถมากจริงๆ”
เฉิงจี้มองดวงตาที่เป็นประกายของฟู่เหยา แล้วพูดอย่างจริงจัง
ตอนที่เห็นฟู่เหยาแนะนำเสื้อผ้าอย่างภาคภูมิใจ เขาไม่เคยเห็นเธอมีความมั่นใจและมีความสุขขนาดนี้มาก่อน