ฟู่เหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย หยุดงานในมือ แล้วเดินออกไปข้างนอก
เฉิงจี้กำลังเก็บจานชามในครัว พอฟู่เหยาออกไปที่ประตู เขาก็พาคนที่มาเคาะประตูเข้าไปในห้องโถงแล้ว
เฉียนกังกำลังจะรายงานสถานการณ์ให้เฉิงจี้ฟัง ก็เห็นสหายหญิงหน้าตาสะสวยคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องนอนใหญ่ช้าๆ
แววตาของเฉียนกังฉายแววตะลึงในความงาม ครั้นได้ยินเสียงไอของเฉิงจี้ ก็เหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน คิดว่านี่คงเป็นภรรยาสุดที่รักที่อาจารย์ซ่อนไว้ในหอทองคำ
ไม่ผิดที่อาจารย์ ภรรยาคนนี้ช่างงามเสียจริง
“สวัสดีพี่สะใภ้!”
เฉียนกังยิ้มกว้างแล้วทำความเคารพฟู่เหยา เผยให้เห็นฟันขาวๆ
“สวัสดีค่ะ” ฟู่เหยามองเสื้อผ้าของเฉียนกัง แล้วยิ้มพยักหน้าเบาๆ
นางรู้ว่าเฉียนกังรีบร้อนมาคงตั้งใจมาเฉพาะรายงานเรื่องให้เฉิงจี้ฟัง
ฟู่เหยาจึงส่งสายตาให้เฉิงจี้ แล้วเข้าไปในครัวต้มน้ำ ให้ที่ว่างสำหรับทั้งสองคนได้พูดคุยกันตามลำพัง
พอฟู่เหยาไปแล้ว เฉียนกังยังยืนงงอยู่ เฉิงจี้มองรอยยิ้มไร้ค่าบนหน้าเฉียนกัง แล้วเหลือบมองเขาอย่างไม่พอใจนัก แล้วปิดตู้ขนมดังปัง
“มีอะไรก็รีบพูดมา”
เห็นเฉิงจี้สีหน้าเคร่งขรึม เฉียนกังก็เก็บยิ้ม แล้วรายงานอย่างเอาจริงเอาจัง
“ครับ ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ ซุนเฉียนเฉียนหลังจากออกจากโรงพยาบาลก็ไม่เคยออกจากบ้าน ส่วนภรรยาของผู้อำนวยการซุนไปที่สำนักงานคณะกรรมการถนนที่ถนนฟู่หรงมาหนึ่งเที่ยว”