หน้ากระจกแต่งตัว ฟู่เหยามองดูชายหนุ่มที่กำลังเช็ดผมให้เธออย่างใจเย็น หัวใจของเธออ่อนโยนลง
พอเห็นท่าทีอ่อนโยนที่เขามีต่อเล่อเล่อวันนี้ ฟู่เหยาก็ยิ่งมีความหวังกับชีวิตหลังคลอดลูก ๆ เพิ่มขึ้นอีก
เฉิงจี้ เขาน่าจะเป็นคุณพ่อที่ดีได้
ฟู่เหยาเอามือลูบท้องของตัวเอง ยังคงแบนราบอยู่ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะเริ่มนูนขึ้นมา
เธอท้องสี่คน ควรจะท้องโตเร็วกว่าผู้หญิงที่ท้องคนเดียวนะ
ถึงตอนนั้น เฉิงจี้คงจะรู้ใช่ไหม?
ฟู่เหยากัดริมฝีปาก มองชายหนุ่มในกระจกอย่างเขินอาย
"คิดอะไรอยู่?" เฉิงจี้หันกลับมามองแล้วถาม
"ก็แค่คิดถึงเล่อเล่อ รู้สึกว่าเขาไม่ค่อยสนิทกับคุณป้าซ่งเท่าไหร่"
"อ้อ แล้ววันนี้ทำไมไม่เห็นแม่ของเล่อเล่อล่ะ? ผ้าเช็ดหน้าที่เขามาให้ฉันปักดอกไม้น่ะ เป็นของขวัญให้แม่เขาเองนะ!"
ฟู่เหยาไม่กล้าพูดความในใจจริง ๆ ออกมา เลยถือโอกาสถามคำถามที่สงสัยมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้ออกมา
ดูจากท่าทีของเฉิงจี้ที่มีต่อเล่อเล่อแล้ว ฟู่เหยาเดาว่าเขาน่าจะรู้เรื่องบางอย่าง
ได้ยินคำพูดของฟู่เหยา เฉิงจี้ก็ถอนหายใจออกมาแผ่วเบาจนแทบไม่มีเสียง
"ผมก็ได้ยินมาว่า พ่อแม่ของเล่อเล่อหย่ากันเมื่อตอนก่อนปีใหม่ พ่อแม่เขาทำงานยุ่งทั้งคู่ เลยส่งเด็กกลับมาที่เมืองจิง ให้ปู่ย่าช่วยเลี้ยง"
"เมื่อกี้ฟังคุณป้าซ่งพูด คาดว่าน่าจะเป็นเพราะพี่เลี้ยงที่ดูแลเขาช่วงนี้มีธุระ เลยต้องมาอยู่บ้านเรานานหน่อย"
ฟู่เหยานิ่งอึ้งไป เธอไม่คิดว่าเด็กน้อยขี้อายที่ไม่ค่อยพูดคนนี้ จะมีปมชีวิตที่เศร้าแบบนี้